Cały trening byłem poddenerwowany. Co takiego ma mi do powiedzenia Schuster, że patrzy na mnie przeszywającym wzrokiem? Nawet uśmiechnąć się bałem. Bo chłopaki mieli niesamowity humor. Freitag wręcz promieniał. Nie dziwię się zresztą! Gdybym to ja umówił się z Aurelią, też bym przebiegł zadany dystans w pięć minut! Cholera, ale co sobie myślałem? Nie wiem nawet, ile ma lat, ale na pewno jest starsza ode mnie z jakieś cztery lata. Albo i więcej. Woli starszych facetów, mnie uważa za dziecko. Co z tego, że szepnęła ci raz do ucha, że się z tobą droczy. Może zrobiła to dlatego, żeby wzbudzić zazdrość w Richardzie? Pamiętam, jak go wtedy to trzepnęło, jak do mnie doskoczył, jak tylko zniknęła w drzwiach. Ciekawe, swoją drogą, co się wydarzyło za zamkniętymi drzwiami, jak spierała mu plamę z bluzki! Miałem ochotę do niej iść i powiedzieć, że Freitag to stara świnia i oszust, że nienawidzi zupek z proszku, że w życiu nie miał poważnej dziewczyny, że lubi przelotny seks, że upija biedne fanki i tak w ogóle, to założył się, że się z nią prześpi! Tylko wtedy co miałbym dodać, że jestem taki sam? Że nie obchodzą mnie uczucia, a jedyną dziewczyną, którą (wydaje mi się) kochałem, znałem mając lat piętnaście? Była w szkolnej drużynie cheerleaderek i chodziła z rzekomym najlepszym sportowcem u nas w szkole. Wtedy tak naprawdę powiedziałem sobie: pokażesz jej, co straciła! I harowałem jak głupi. I to był mój cel, i stałem się sławny, i przespałem się z moją cheerleaderką. I byłem z tego dumny, bo mogłem do niej zadzwonić i umówić się na niezobowiązujące figle. Ale tak nie zachowuje się mężczyzna, powiedziałby Aurelia. Zresztą, co mnie to obchodzi. Teraz jak się przed nią wygłupiłem, nie spojrzę jej nawet w twarz.
Biegałem tak, rozmyślając i najchętniej poszedłbym spać. Nie miałem sił na cokolwiek, a już na pewno nie na jakieś gadki Schustera. Co on w ogóle ode mnie chce?
- Welluś, a co ty taki nie w humorze? - zagadał mnie Severin, lekko czerwony na twarzy po piętnastym kilometrze – Aelka powiedziała, że masz brzydką klatę?
- Nie – mruknąłem, żeby zakończyć temat, bo widziałem kątem oka, jak Freitag, biegnący przed nami nastawia uszu – powinieneś jej podziękować. Gdyby nie ona, nie poznałbyś rudej.
- Faktycznie – zamyślił się – mówię ci, stary, jest cudowna. Rozmawialiśmy chyba z pół godziny! Udało mi się ją nawet zaprosić na drinka. I wiesz co ci powiem, młody? Nawet nie mam ochoty iść z nią do łóżka! Znaczy, mam, wiadomo... Te nogi... Ta talia... Te włosy... Kocica... Ale, cholera, ja ją szanuję!
- Matko, Freund, jakie ty chrzanisz farmazony – mruknął Freitag – wakacje się skończą, a ona o tobie zapomni, a nawet jej nie zaliczysz. Nie ma co tutaj zgrywać romantyka!
- Kobiety lubią niegrzecznych chłopców takich jak ty, ale kochają romantyków – sentencjonalnie zza naszych pleców odezwał się głos Neumy – ja postanowiłem, że kończę z babeczkami. Czas znaleźć sobie kogoś, kogo naprawdę bym obchodził, a nie moje pieniądze.
- Boże! Zaczyna się gadka na kacu Neumy – mruknął Freitag – chłopaki, więcej życia! Ja dzisiaj mam zamiar szaleć z naszą panią przewodnik! - stanęliśmy chwilę, żeby odpocząć. Richard zaczął robić jakieś wygibasy na środku plaży, przeciągając się.
- Dokąd? - zapytał Freund – Bo nie mam zamiaru wylądować w tej samej knajpie, co ty. Nie będę mógł przestać się śmiać z twoich prób podrywu.
- Nie, umawialiśmy się na spacer... - obronnym tonem wyjąkał Freitag.
- I co będziesz jej mówił? - parsknął Neuma - „Aelia, wiesz po co gwiazdy? By każdy mógł znaleźć pewnego dnia swoją...” - zaczął przedrzeźniać pseudouwodzicielski głos Richarda.
- Śmiej się, śmiej! Ale to ja dzisiaj będę się śmiał z was! Swoją drogą, Wank!
- Co? - wydyszał Andreas.
- Mógłbyś poszukać sobie jakiegoś innego pokoju na dzisiejszą noc?
- Freitag! - mruknąłem zniecierpliwiony – naprawdę jesteś tak naiwny i głupi, żeby wierzyć, że uda ci się dzisiaj zaciągnąć do łóżka Aurelię?
- Wolę być przygotowany, nad wyraz cenię sobie bezpieczeństwo. W odróżnieniu od ciebie, przynajmniej się z nią umówiłem... Z tobą może pójdzie... Do wesołego miasteczka... Może nawet wejdziecie dzięki tobie na ulgowy...
- Nie pozwalaj sobie – odburknąłem. Nienawidzę wręcz, jak ktoś się tak wywyższa! Już miałem go chwycić za tę jego bluzeczkę i strzelić mu w papę, kiedy zza pleców usłyszeliśmy krzyk Schustera, że wracamy do hotelu.
Ostatni raz się tak stresowałem, jak przed rozmową z Schusterem, kiedy w podstawówce podłożyłem nauczycielce poduszkę pierdzioszkę pod tyłek i mnie wywaliła do dyrektora, który wezwał moją mamę. Kiedy zapukałem, nikt mi nie odpowiedział. Słyszałem strzępki rozmowy, ale kiedy przyłożyłem ucho do drzwi, te otworzyły się pośpiesznie i ukazał się Werner nerwowo poruszający brwiami.
- Tak... Andreas... Wchodź...
- To ja już pójdę – łamanym niemieckim wydukała pani Laura i poprawiła trochę pogniecioną sukienkę – powiem Aurelii, żeby z wami poszła do tego muzeum... Bardzo ciekawa wystawa... Do zobaczenia! - przeszła obok mnie, a za nią pozostała nieprzyjemna woń perfum. Znaczy się, ładny miały zapach, ale ona wypsikała chyba pół flakonika.
- Tak... Usiądź, Andreas. Co tak patrzysz?
- Koszula jest źle zapięta – powiedziałem, obserwując pąsy na twarzy Wernera.
- Nie po to prosiłem cię, żebyś tu przyszedł dla złowienia plotek dla twoich kolegów z drużyny. Zresztą, drużyny... O tym chciałem pogadać. Co się z tobą dzieje? Cień dawnego Andreasa, którego złowiłem do drużyny. W tej chwili prezentujesz poziom kadry Z, w ogóle się nie starasz i całymi dniami z głową w chmurach chodzisz. Wierzyłem, że to lekki kryzys, ale to zbyt długo się przeciąga. Ty się po prostu lenisz. Gdzie twoja ambicja, stary? To mi się w tobie najbardziej podobało! Sam przychodziłeś na skocznię, wręcz prosiłeś o dodatkowe skoki, a teraz? Albo bierzesz się do roboty, albo wylatujesz. I radzę ci zająć się tym na poważnie, a nie tylko oglądać się za dupami. To twoja ostatnia szansa.
- Ale...
- Nie wezwałem cię na jakieś umoralniające gadki, tylko żebyś zauważył, że dzieje się z tobą coś złego. Taki młody facet jak ty nie może zaśpiewać, że brak mu motywacji, bo w takie coś nie uwierzę. Zrób cokolwiek dla wszystkich tych, którzy w ciebie wierzą. Albo chociaż się postaraj.
- To po co mnie tutaj zabrałeś?
- Żebyś odpoczął, żebyś zrozumiał, że pomimo fatalnej passy, my tutaj wszyscy ciebie wspieramy. Proponuję dzisiaj zamiast iść w miasto, żebyś sobie poszedł na samotny spacer na plażę, przemyśl sobie moje słowa.
Ta rozmowa naprawdę mnie zdołowała. Wszystko idzie nie tak. No i jak tu dobrze skakać, jak nawet trener mówi ci, że jesteś do tyłka? Była godzina dziewiętnasta, siedziałem sobie samotnie w pokoju, bo przecież Freund poszedł na randkę z Jowitą. Pozostawił po sobie zapach perfum. W łazience, dosłownie, siedział z pół godziny! Normalnie jak baba, albo jeszcze i gorzej!
Minuty mi się dłużyły, a nie wiedziałem nawet od czego zacząć swoje przemyślenia. Naprawdę nie wiedziałem, co jest powodem mojej słabszej formy. Hm, może właśnie to, że nie mogłem nikomu udowodnić, jak wiele traci. Leżałem na łóżku i patrzyłem w biały sufit i dosłownie chciało mi się płakać. Wszystko nie tak! A na dodatek Freitag teraz czaruje moją panią Aurelię! Zamknąłem oczy i pomyślałem o tych jej niebieskich oczach i włosach lekko falujących na wietrze. O jej uśmiechu i o tym, że ona by znalazła jakiś dowcip i jakoś by mi pomogła wybrnąć z tego dołka. Chociaż z drugiej strony, nie można pokazać jej moich słabości. Wtedy dopiero by mnie wyśmiała! Richard pewnie teraz serwuje jej piątego drinka, co przy jej posturze, pewnie wprowadza ją w stan lekkiego odurzenia. Swoją drogą musiałaby być urocza...
W końcu stwierdziłem, że w tym pokoiku to ja zaraz zwariuję i zdemoluję cały hotel od natłoku negatywnych myśli i uznałem, że tak, jak radził Schuster, pójdę na tę głupią plażę. W dziesięć minut potem wpatrywałem się w morze, a zimny wiatr uderzał mnie lekko w twarz. Dawno nie byłem tak zasmucony. Rozweselone dzieci krzyczały, a rodzice robili im zdjęcia. Wszyscy byli zadowoleni, tylko ja siedziałem i myślałem nad swoimi błędami. Przypomniała mi się cheerleaderka, która mówi: „jestem z ciebie taka dumna, Anduś” i te skoki, nad którymi zachwycał się cały skoczny świat. Wyobrażałem sobie, jakby to było, jakbym i teraz potrafił równie dobrze skakać, widziałem jak Schuster wymachuje flagą i po kolei ściska wszystkich trenerów, a na dole podbiegają do mnie chłopacy i mówią: dobra robota, stary. A gdzieś tam, w tłumie błyszczą oczy Aelki, a ja wiem, że mam komu udowadniać, że jestem najlepszy. Najbardziej bolała świadomość, że to marzenie jest tak odległe do zrealizowania. Werner ma rację, lenię się. Muszę się zmienić. Dzisiaj.
Grzebałem w piasku, pochłonięty myślami i nie zauważyłem nawet, że czuję koło siebie charakterystyczny zapach arbuzowego szamponu, będąc pewnym, że to wytwór mojej chorej wyobraźni. Ale kiedy narysowanej buźce na piasku moją smutną minkę blada ręka zamieniła na uśmieszek, wiedziałem już, że to Aurelia siedzi obok mnie od dłuższego czasu.
