6 - Ma ładne dołeczki.

07.06. 2014 r.

Chwilę patrzyliśmy w kierunku drzwi, za którymi przed momentem zniknął Severin z Rudą. Aurelia uśmiechała się pod nosem; widać było, że była bardzo z siebie zadowolona. Pasowała jej najwidoczniej rola swatki.
- Oj, dzieci, dzieci... - mruknęła i odwróciła się w moją stronę.
- Od razu, że dziecko. Freund jest po prostu nieśmiały – odpowiedziałem – mężczyźni też bywają nieśmiali. Szczególnie w stosunku do kobiet. Niektóre uważają, że to urocze.
- Bynajmniej nie ja – odparła – facet powinien potrafić zadbać o swoje.
- Czyli kręcą cię brutale?
- To, że nie będzie nieśmiały, nie musi od razu być brutalem! - ostro, bez swojej zwykłej nutki ironii, odparowała. Nie wiedziałem, że takie głupie pytanie może ją wyprowadzić do tego stopnia z równowagi – Wystarczy, żeby był normalny. - dodała ciszej. Chwilę potem złość ulotniła się z niej, a zacięty wyraz twarzy zamienił się z powrotem na ten zwykły u niej stan lekkiego rozbawienia. Brew podjechała jej do góry, a usta wykrzywiły jej się w drobną kpinę. Pokazała szereg białych ząbków i parsknęła śmiechem.
- Welluś, kochanie – powiedziała – zdejmuj tę koszulkę!

Nie powiem, słowa te podziałały na mnie tak, jak się na to kompletnie nie spodziewałem. Prawdopodobnie spąsowiałem jak jakiś niedoświadczony kogucik i serce zabiło ze dwa razy mocniej. Że to, to, już teraz? Myśli obijały mi się w głowie. Czy jestem na to przygotowany? Przeplatały mi się obrazy wściekłego Schustera, czekającego na mnie ze stoperem, bo mieliśmy przecież biegać. Obraz Richarda, którego usta zdają się mówić: what the fuck? Severina kiwającego z podziwem głową, Wanka rozbijającego ławkę pięścią z wrażenia, ale przede wszystkim zrobiło mi się gorąco na wyobrażenie Aurelii w stroju Ewy. Musiałem mieć niezwykle głupią minę. Chociaż się wydaje, że trwało do co najmniej parę minut, te wszystkie myśli skumulowały się w przeciągu paru sekund. Nagle, jakby gdzieś z oddali, dobiegł mnie wesoły śmiech Aurelii, sprowadzający mnie na ziemię.
- Ha! - krzyknąłem – czyli jednak podobał ci się mój kaloryfer! Freitag nie ma ze mną szans, cienias!
- Co z tobą? Masz jakiś kompleks tego biednego Richiego. Klata jak klata! Nic nadzwyczajnego! I twoja, i jego! - prychnęła.
- Przecież ty lubisz normalnych facetów – odparłem – czyli moja normalna klata ci się pewnie podoba, co?
- Nie łap mnie za słówka! Odbiło wam, jakbyście się co najmniej założyli – uśmiech mi zastygł na twarzy, autentycznie. Cwana bestia z tej Aelki. A co jeśli już się połapała w naszej zabawie i teraz to ona ma z tego największy ubaw?
- Założyli? - wybąkałem.
- Tak, którą klatę uznam za lepszą! A kazałam ci zdjąć tę koszulkę, ciamajdko, bo zakrywając swój największy skarb, założyłeś ją na lewą stronę!

Dopiero teraz zauważyłem, że wystają szwy bluzki i sterczące z boku kartki. Teraz naprawdę czułem się jak dzieciak. Już przegrałem, pomyślałem. Mruknąłem jakiś przekleństwo pod nosem, bo zaczynało już mnie wnerwiać, że zawsze wyjdę na półgłówka. Znaczy normalnie mi by to nie przeszkadzało, ale żeby przy niej być takim kretynem... Może i ją to rozbawia, ale przecież tym nie wzbudzę w niej pożądania...
- Ale to była chyba najbardziej urocza rzecz w twoim wykonaniu, Welli – usłyszałem nagle – można by to nawet nazwać słodkim, ale to słowo kojarzy mi się z bobasami... Więc pozostanę przy określeniu urocze.
Nie wiedziałem za bardzo, co odpowiedzieć, nawet ta wzmianka o dzidziusiach przeszła koło moich uszu. Nie spodziewałem się takich słów z jej ust, więc po prostu uśmiechnąłem się w ten sposób, jak na zdjęciach, które moje fanki otagowują: cute, słodki, ach, och, wow, sweet. Zacząłem też czym prędzej zdejmować koszulkę, ale kiedy znowu mogłem zobaczyć Aurelię, z rozżaleniem zauważyłem, że nawet nie spojrzała ukradkiem na mój sześciopak. Może faktycznie nie jest tak fajny, jak myślałem? Muszę poczytać w necie komentarze pod zdjęciami mojej klaty. Chociaż, cholera, to nie jest głupia faneczka, tylko Aelia, która ma swój świat i swoje zdanie.
- No, to... - przerwała tę ciszę – chyba będę uciekać. Zresztą coś mi się obiło o uszy, że macie teraz jakiś trening.
- Możeposzłabyśzemnądzisiajwieczoremnaspacer? - wypowiedziałem na jednym tchu. Chyba dlatego, że tak nagle wpadłem na ten pomysł, że nie miałem czasu nawet przemyśleć, czy jest on dobry czy raczej żałosny. Zresztą chciałem zdążyć przed jej wyjściem, do którego zabrała się dość energicznie. Wydawała się być zaskoczona moim pytaniem, miała minę pełną zdziwienia, połączonego z czymś w rodzaju zdezorientowania.
- Słucham?
- Tak, pomyślałem... Oczywiście, jeśli masz ochotę... Może poszlibyśmy na spacer albo coś wieczorem? - tak, Wellinger, brawo! Teraz już na pewno się zorientuje, że na lekcjach niemieckiego, na których łaskawie byłeś obecny, albo spałeś, albo grałeś w „kółko i krzyżyk” z kumplem z ławki!
- Och – wydukała, patrząc na mnie bez żadnej kpiny (odetchnąłem z ulgą, spodziewałem się serii „a wieczorynka?”, „przedszkolanką nie jestem”, „czy grzeczni chłopcy wtedy nie śpią w łóżeczkach”).
- Znaczy, to była tylko propozycja – dodałem szybko.
- Chętnie, ale dzisiaj już komuś obiecałam, że z nim pójdę – powiedziała i uśmiechnęła się lekko.
- Tylko nie mów, że Freitagowi!
- Właśnie jemu. Wiesz, zniszczyłam mu sentymentalną koszulkę od dziewczyny...
- Pff – prychnąłem zrezygnowany.
- Oj, naprawdę, jesteście obaj podejrzani. Co ci zrobił ten Richard? Ma ładne dołeczki!
- Ja też mam dołeczki!
- Z tego co się orientuję – odpowiedziała – teraz to masz przede wszystkim trening. A słyszałam, że ostatnio spóźnień się u was nie toleruje. Ale spacer nad morze coś wspaniałego, nawet w samotności. Można spotkać tam wiele osób – mrugnęła do mnie i wyszła.

Poczułem się przybity i nie chciało mi się nawet iść, a co dopiero biec. Niechętnie poczłapałem się przed hotel, gdzie niemal wszyscy już byli. Odetchnąłem z ulgą, że jedynym nieobecnym był Schuster, który by pewnie wyśpiewał mi wszystkie zasady, jakie kiedyś ustalił, gdzie pierwsza z nich brzmiała „punktualność ponad wszystko”. Starałem nie patrzeć się na przepełnionego energią Richarda, który już teraz się rozgrzewał, opowiadając najgłupsze żarty świata, z których wył ze śmiechu tylko Freund, również rozweselony i szczęśliwy. Tylko Neuma nadal był przytłoczony kacem i siedział cicho, za co byłem mu wdzięczny.
W końcu przybył i Werner, zeskakujący po dwa schodki, nerwowo poruszając brwiami.
- Wybaczcie, chłopcy, spóźnienie – powiedział, nerwowo poprawiając swoją koszulkę z napisem „I love Kołobrzeg” - ważna sprawa osobista – na ten komentarz wszyscy parsknęli śmiechem.
- Andreas, nie wiem co ci tak wesoło – poważnym tonem odparł Schuster – po treningu się do mnie zgłoś, musimy porozmawiać. I to serio, chociaż ten jeden raz.

Ech, całe życie pod górkę.