5 - To moja ulubiona koszulka!

07. 06. 2014 r.

Oczywiście, wyjście na miasto zakończyło się jednym wielkim niepowodzeniem. Jak przepowiedziała Aurelia, nie wpuścili mnie do żadnego z klubów i wszyscy byli źli. Ja najbardziej, że naturalnie musiała mieć rację i nie mogłem zatriumfować, że się myliła. Strasznie dołujące! W zamian za to wbiliśmy do jakiś pubów, bo Freitag poczuł pragnienie, które musiał zaspokoić natychmiast. Neuma był już w takim stanie, że przy trzeciej próbie wejścia do klubu to na niego powołali się ochroniarze odmawiając wpuszczenia naszej grupy. Pod jednym z klubów spotkaliśmy jakieś małolaty (dobra, były w moim wieku) i chłopaki stwierdzili, że muszą mieć jakieś pocieszenie. Tylko staruszek Neuma nie nadawał się na tego typu zabawy i uznali, że to akurat ja – jako przyczyna ich nieszczęścia – mam go odstawić do hotelu. Byłem strasznie wkurzony, bo ciągle się mnie czepiali tego wieczoru. Najpierw Aurelia, a teraz jeszcze oni. Zaczęliśmy się kłócić, ale w końcu Neuma zauważył, że nie czuje się najlepiej, więc oddaliłem się z nim w poszukiwaniu taksówki. Nie miałem ochoty już na nic, a dziewczyny wyglądały na głupiutkie, więc nie wiadomo czy ta przygoda by się nie skończyła kolejną dzisiaj porażką. Swoją drogą, byłem trochę pijany.
Kiedy dojechaliśmy na miejsce, zauważyłem, że w jednym pokoju nadal włączone jest światło. Chwilę potem na balkon wyszła Aurelia z Rudą. To mi przypomniało o idiotycznym zakładzie z Freitagiem. Cholera, czemu ona musi być taka cudowna! W szczególności w luźnej bluzce i krótkich spodenkach od piżamy! I jak tu taką zdobyć w parę dni? Ruda paliła papierosa i coś opowiadała Aurelii, która co jakiś czas wybuchała śmiechem. W końcu chyba poczuła moje spojrzenie na sobie, bo się odwróciła i pomachała do mnie. Dziękowałem Neumie w duchu, że zarzucił mi swoją rękę, sprawiając wrażenie, jakbym go prowadził do hotelu, więc jej wygrana nie była aż tak słodka. Zrobiłem minę z cyklu: „jestem dobrym kumplem, nie zostawiam przyjaciół w potrzebie”, ale ona się tylko uśmiechnęła. Ruda coś do niej zagadała i zajęła się nią.
- Czemu stoimy? - wyjąkał dodatkowo Neumayer, więc nie pozostało nic innego, jak wejść do środka.

Nie chciało mi się zaprowadzać Michaela do ich pokoju, więc posadziłem go na łóżku Freunda i w minutę potem miałem okazję słuchać niesamowitej orkiestry, jaką utworzyło jego głośne chrapanie. Nie zdziwiłbym się, gdyby Aurelia na piętrze wyżej go słyszała! Jeszcze pomyśli, że to ja i już w ogóle się ze mną nie prześpi. Nie mogłem zasnąć, myśląc o tych jej nogach... Nie przeszkadzał nawet fakt, że miała czerwone skarpetki z białe serduszka. To było strasznie dziwne uczucie. Czułem się jak jakiś dziewiętnastowieczny romantyk, który tak analizuje swoją miłość. A przecież mi zależało na miłości fizycznej. Co zamykałem oczy, widziałem te jej włosy, spięte w niedbały kucyk i tego jej t-shirta, pod którym rysował kształt jej piersi pozbawionych stanika... Nie, nie, zbyt sprośne myśli mnie naszły i musiałem aż wstać, żeby napić się wody. Chyba zacząłem trzeźwieć, wyszedłem więc na balkon, żeby trochę powietrza powdychać. Stałem tak, było dość chłodno i myślałem nad tym, jak wygrać ten głupi zakład. Pomysłów miałem parę, ale co jeden, to głupszy.
a) będę udawał cholernego Wertera, który niczego poza nią nie widzi i co po chwila dawał będę upust moim romantycznym skłonnościom; odrzuciłem to, bo Aurelia nie wygląda na kogoś, kto potrzebuje takiego chłopca na posyłki, wręcz przeciwnie, jakby lubiła kogoś z pazurem, co prowadzi do tego, że
b) będę dla niej opryskliwy, będę jej dokuczał, będę z ironią komentował każdą jej wypowiedź („jesteś dzieciakiem” - powie, a ja uniosę brew do góry i lekko rzucę: „wiek a doświadczenie to co innego” i puszczę do niej oko). Nie, wyjdę na taniego casanovę i skreśli mnie wtedy szybciej niż Wellingertera,
c) podejdę do niej i spytam się, czy nie miałaby ochoty na spacer. Ale wtedy pewnie rzuci jakimś głupim tekstem, który przywróci mnie na ziemię. Nie wydawało się to takie durne, ale na pewno ciągle będą mi towarzyszyć koledzy, a to mnie onieśmieli. Nie zniósłbym takiej porażki i upierdliwych oczu Richarda.
d) będę liczył na cud, że przez noc zmieni do mnie nastawienie
e) pójdę do niej teraz, w nocy, kiedy chłopaki jeszcze nie wrócili. Tylko że ona pewnie już śpi. Będę fuckin' Romeo! Albonie, bo otworzy Ruda! I mnie wyśmieje!
Chociaż ten pomysł wydał się najsensowniejszy, więc niezwłocznie udałem się w kierunku drzwi, żeby jak najszybciej tego dokonać, żeby nie mieć czas na rozważenie złych stron tego genialnego, skądinąd, pomysłu. Niestety, kiedy otworzyłem drzwi, na korytarzu wyłoniła się reszta naszej drużyny ze skwaszonymi minami, twierdząc, że ten Kołobrzeg to jakaś katastrofa.



Rano wszyscy byli nie w humorze. Neuma wypił trzy butelki wody źródlanej, Geiger przykładał sobie swoją namoczoną podkoszulkę zwiniętą w kłębek do czoła, Wank siedział zadumany na balkonie, a Freund pokrzykiwał, ze na żaden pierdolony trening nie idzie. Sam nie czułem się za dobrze, chciałem zrobić krzywdę Schusterowi, który na korytarzu radosnym tonem wrzeszczał, że za godzinkę bieganko na plaży. Myślałem, że za te zdrobnienia coś mu naprawdę zrobię. Natomiast Freitag na aspirynie stał przed lustrem i przykładał na zmianę dwie bluzki.
- Freund, powiedz mi szczerze, stary – powiedział – wyglądam lepiej w niebieskim czy w czarnym?
- Spytaj się Aelki – mruknął Sev i zakrył kołdrą głowę.
- Nie mogę się jej o to spytać, w końcu to ona ma się ugiąć pod moim urokiem – odparł Richard. Kątem oka zauważyłem, że zdecydował się na wariant niebieski, za co go w duchu skrytykowałem; nie powiedziałem jednak tego głośno, niech wypadnie gorzej, niż by mógł.
- A co ty zamierasz? - zainteresował się cichy do tej pory Wank, a Karl aż odłożył swój pseudokompres na bok.
- Zobaczycie – odparł uśmiechnięty i wyszedł z pokoju, niosąc kubek pomidorowej z paczki.
- Przecież on nie znosi zupek z proszku – zauważył Neuma. To spowodowało, że poszliśmy za Richardem.
Ten w najlepsze stał za ścianą i chyba kogoś zauważył, bo cofnął się o kilka kroków i ze sztuczną naturalnością szedł, jakby dopiero co opuścił pokój. Zza rogu wyłoniła się Aurelia ze stertą papierów i, jak można było się domyślić, z całym impetem wpadła na Freitaga.
- Co jest! - wrzasnęła i spojrzała na Richarda, który wydawał się być załamany polaniem bluzki zupką.
- To chyba ja powinienem o to zapytać! Patrz, jak idziesz! - ryknął i zaczął ścierać energicznie plamy.
- Zgłupiałeś chyba, tylko sobie to bardziej rozpaćkasz – mruknęła.
- To moja ulubiona bluzka... - wyjęczał smutnym głosem zranionego psiaka.
- Och, bądź facetem.
- Miała dla mnie sentymentalną wartość... Dostałem ją od ukochanej za pierwsze zwycięstwo w Pucharze Świata...
- To niech ci kupi jeszcze jedną za następne – mruknęła Aurelia, ale to nie zniechęciło Freitaga.
- Nie kupi, bo się rozstaliśmy... Niestety, wróciłem kiedyś z konkursu, a tam... Nie lubię tego wspominać. Rana jest nadal otwarta...
- No, dobrze. Chodź do mnie, to spróbuję to naprawić. Trochę w tym było mojej winy – byłem w szoku! Aelia, nie! Zauważyłem tylko, jak Freitag do mnie mruga i idzie z panią przewodnik po schodach na górę.

Nie mogłem do siebie dojść. Ciekawe, jak długo myślał nad takim podrywem! Nie chciało mi się wierzyć, żeby Aurelia się dała na to nabrać, ale nie wiadomo, jakie miał jeszcze sztuczki w zanadrzu Richie. W pewnej chwili olśniło mnie, że przecież będzie musiał u niej zdjąć tę koszulkę i błyśnie swoim sześciopakiem przed nią! Niewiele myśląc, podszedłem do lustra, które było na drzwiach szafy i zdarłem wręcz z siebie swój sportowy T-Shirt. Byle jaki, co nam związek dał na początku sezonu. Patrzyłem chwilę na odbicie swojej klatki piersiowej i próbowałem sobie przypomnieć, jak wygląda ta richardowa klata.
- Sev? Stary? - zagadnąłem.
- Co? Nie przeszkadzaj mi teraz, jestem na profilu Rudej na fejsie. Jest wolna! Ale ma foty, ale ma foty, jest zajebista. Szkoda, że nie mogę kliknąć „lubię to”... No, dobra, co jest?
- Jak myślisz? Kto ma lepszy kaloryfer? Ja czy Freitag? - przy tych słowach napiąłem się jak Mario Balotelli po drugiej bramce przeciwko naszym na Euro 2012.
Gdy nadal trwałem w tej pozie, usłyszeliśmy pukanie i bez pozwolenia sekundę później do pokoju wparowała Aurelia. Weszła energicznie, ale na mój widok ją zamurowało.
- Welli, złotko, a ty co wyprawiasz? - zapytała słabym głosem, ale oczy miała niesamowicie rozbawione.
- Ja... - zacząłem.
- Andreas się zastanawia, czy ma lepszą klatę od Freitaga - odpowiedział za mnie Freund. Miałem ochotę go udusić na miejscu.
- Klatę?! Użyłabym raczej określenia: klateczka, klatusia... - odparła, mrugając do mnie. Severin ryknął śmiechem – a Ty, Freund, dlaczego wpatrujesz się zdjęcia mojej koleżanki z pokoju?
- Bo wstydzi się do niej podejść! - wtrąciłem za niego i pokazałem mu język zza pleców Aurelii. Sev szybko wyłączył przeglądarkę i zrobił się cały czerwony.
- Wszyscy tacy dziecinni jesteście! Niedługo przy nich nazwę cię mężczyzną, Welli – powiedziała, po czym poklepała mnie po ramieniu – ale teraz ubierz tę koszulkę. Zrób ten krok ku dorosłości. Przyszłam wam tylko powiedzieć, że o jedenastej idziemy zwiedzać starówkę – po czym ruszyła w kierunku wyjścia. Kiedy była już przy drzwiach, Severin zapytał się jej, czy mogłaby mu pokazać, gdzie w hotelu jest jakiś bankomat, bo w chwili obecnej po nocnej eskapadzie nie jest przy gotówce.
- Oczywiście... Chociaż... - wychyliła się za drzwi – Jowita, zaprowadziłabyś jednego z moich podopiecznych do bankomatu? Ja muszę załatwić coś pilnego.
- Pewnie – odparł głos i w drzwiach pojawiła się Ruda – To co, idziemy?

Blady Freund wyszedł z Jowitą i słyszałem jak nerwowo się przedstawiał, a ja zostałem w pokoju sam na sam z Aurelią.

4 - To jest inny świat.

05. 06. 2014 r.
Siedzieliśmy potem u nas w pokoju. Jak to zwykle bywa, przydzieli mi pokój z Freundem, co akurat lubię, bo oprócz tego, że miewa czasem Weltschmerz, można z gościem pogadać na wszystkie tematy. Schuster oczywiście gdzieś zniknął, za pewne biegał za panią właścicielką. Ciekaw jestem, gdzie on ją poznał. Przecież za czasów, gdy on był jeszcze skoczkiem, to w Polsce nawet nie rozgrywali konkursów. Chłopakom też to nie dawało spokoju.
- To, że w Polsce nie było konkursów, nic nie znaczy – dowodził Wank – z tego zadupia bliżej chyba nawet do Czech niż Zakopanego.
- To nie takie znowu zadupie – mruknął Freund – całkiem duże miasto. Cholera, czuję się tutaj jak na kolonii...
- Nieważne... Od początku czułem, że za tą jego zmianą stoi kobieta – twierdził Freitag – chociaż myślałem, że będzie młodsza i ładniejsza.
- Nie jest taka zła, na te swoje czterdzieści latek...
- Czterdziestolatki potrafią być bardziej pociągające niż nastolatki! - ryknął Neuma, który był już po paru piwach. Twierdził, że na tych wczasach Schustera prędzej popadnie w alkoholizm niż w optymizm i na pierwszy wieczór kupił sobie skrzynkę piwa. W lodówce chłodził sobie wódkę, ale wątpię, żeby był w stanie ją otworzyć. Chociaż w tym względzie potrafił zaskoczyć, trzeba mu przyznać.
- Chyba normalniejsze jest to, że ogląda się za takimi paniami Laurami, niż jakby się oglądał za dwudziestolatkami – podsumował Wank i odetchnął z ulgą, że aż tak źle z Wernerem nie jest, jak przypuszczaliśmy jeszcze dziesięć dni temu.
- Nawet jakbym miał już tę czterdziestkę – zawyrokował Geiger – to bym wolał od uroczej pani właścicielki tę rudą, co jak czekaliśmy na pokoje się kręciła po hotelu.
- Tak, tak, tak – ochoczo podjął Severin (co mnie w ogóle nie zdziwiło) – taką, to bym na miejscu, normalnie... Ona chyba jest jakąś przewodniczką czy kimś, bo widziałem jak gadała z tą naszą...
- Aelia też jest dobra dupa – stwierdził Freitag. Przyznam, że trochę nerwowo zareagowałem, więc wziąłem bardzo duży łyk piwa, żeby zakryć zmieszanie – może lepsza niż ta ruda.
- Czy ja wiem, taka niewyróżniająca się – mruczał Freund, niezadowolony, że zeszliśmy z jego ulubionego tematu na inny – ładna, ale nie olśniewająca.
- Powiedziałbym, że jest odwrotnie – ciągnął Richard. Zawsze jak sobie wypije to chrzani farmazony o kobietach, jakby był niesamowicie doświadczony – takie chłodne i niby zdystansowane są lepsze od tych takich seksbomb.
- Chyba masz jakieś klapki na oczach – odezwał się Geiger – wszyscy to potwierdzą. Ruda sto razy lepsza! A ta nasza to wygląda mi na sukę, jakich mało.
- Zdystansowana a suka to różnica! - wymsknęło mi się. Wszyscy na mnie spojrzeli, nawet Neuma swoim zamglonym już wzrokiem.
- No, właśnie – podjął zaraz Richie – Wellinger, coś ty taki małomówny dzisiaj? Dupeczki zawsze były twoim ulubionym tematem! Chociaż widziałem, jak ci dzisiaj ciekła ślina jak patrzyłeś na Aelię.
- Wcale nie!
- Już nie udawaj świętoszka, wszyscy cię tutaj znamy – uwziął się na mnie Wank – masz na nią ochotę!
- Jej się nie da wyrwać – uciąłem. Wiedziałem, na co się zanosi, więc chciałem od tego uciec jak najszybciej.
- Nie spróbujesz, to się nie dowiesz. Co z ciebie za facet, skoro nie chcesz zawalczyć o laskę.
- Jak taki mądry, to sam ją wyrwij. Założę się, że sprowadzi cię na ziemię jednym spojrzeniem.
- Racja, wygląda na taką, co prędzej by z takim Schusterem poszła na całość.
- Chłopaki, zamiast się kłócić, lepiej idźmy już w to miasto, tam sobie jakieś laski znajdziecie – trzeźwo, jak na swój stan, zauważył Michael i wstał, żeby poprawić swoją fryzurę – widzieliście gdzieś mój żel do włosów?
- Coś ty, zgłupiał? Żel do włosów wyszedł z mody jakieś dziesięć lat temu.
- Wellinger, dziesięć lat temu srałeś w pieluchy, więc mi tutaj takich tekstów nie wal – mruczał Neuma, a reszta turlała się ze śmiechu.
- Zobaczycie, wyrwę ją – nie odczepił się od Aurelii Richard – idziecie o zakład?
- Lepiej się nie zakładaj – wydusił z siebie Wank – bo byś musiał dom sprzedać, jak przegrasz.

Prawdopodobnie doszłoby do przyjacielskiej bójki pomiędzy nami, Freitag krzyczał, że my jesteśmy słabeusze, że on „przygrucha sobie tę dziunię”, gdyby ktoś nie zapukał do drzwi. Gdy po chwili się otworzyły, stanęła w nich ów „dziunia”, która obdarzyła nas lekkim uśmiechem. Chyba różniła się od rudej tym, że była niesamowicie naturalna.
- Cześć – rzuciła – szukałam was po całym hotelu. Zresztą waszego trenera też nie mogłam nigdzie znaleźć – po tych słowach po naszej grupie przebiegł cichy rechot.
- A po co ci Schuster? - zapytał pociągającym (chyba tylko według niego) głosem Richard – możesz dołączyć się do nas, z nami się nie znudzisz.
- Kusząca propozycja – odpowiedziała rozbawiona – ale dzisiaj raczej nie skorzystam. Wybieracie się gdzieś? - zapytała. Miałem wrażenie, że każdego taksuje wzrokiem i przydziela do pewnej kategorii. Chyba zaczynało mi przechodzić pierwsze zauroczenie. A może to przez słowa Karla, że wygląda na sukę.
- Tak, wybieramy się na miasto – rozleniwionym głosem powiedział Neuma, wciąż wpatrując się w lustro.
- Chodź z nami, a nie pożałujesz – dodał Richard, uśmiechając się półgębkiem.
- Ja jednak podziękuję – odpowiedziała, patrząc prosto na Freitaga – może innym razem. Mam trochę pracy. Zresztą przyszłam wam powiedzieć, że w tym hotelu istnieją pewne zasady.
- Mówiłem, jak na kolonii... - mruknął Freund.
- O, nie zmuszajcie mnie, żebym was traktowała jak dzieci na koloniach – odparła zniecierpliwiona – chociaż, niektórzy tu są prawie dziećmi – powiedziała, z lekkim uśmieszkiem, ale nawet na mnie nie spojrzała. Oczywiście, Richard zaśmiał się najgłośniej. Poczułem, że coś we mnie się kotłuje. Będzie sobie robić ze mnie żarty, tylko dlatego, że w metryce mam dziewiętnaście lat!
- Ale wszyscy są dorośli – powiedziałem.
- Przyszłam, żeby wam powiedzieć, że nie możecie zapraszać tutaj gości bez pozwolenia właściciela. Chyba rozumiecie, co mam na myśli.
- Nie, powiedz nam – wymsknęło mi się i wtedy spojrzała na mnie wściekle. Iskierki zażenowania i złości mieniły jej się w oczach, ale po chwili rozluźniła się i tylko się uśmiechnęła.
- Każdą osobę, którą przyprowadzicie, musicie zameldować. Takie są zasady. Żadnych dup i skandali. Teraz już rozumiesz, czy mam wyjaśnić jeszcze przejrzyściej? - kiedy na mnie patrzyła, musiała zadzierać głowę, bo była niziutka. Strasznie wkurzył mnie ten jej ton. Takie małe coś, chudziutkie, że podmuch wiatru mógłby ją zdmuchnąć, będzie mi wchodzić na głowę. W wyobraźni odpyskiwałem jej, ale w rzeczywistości tylko mocniej zacisnąłem rękę na puszce piwa. Zachowywała się jak niezaspokojona jędza.
- Czyli, teoretycznie, noce możemy jedynie spędzać z paniami z personelu? - zapytał Freitag niczym casanova i wtedy zapadła cisza. Wydawało mi się, że Aurelia lekko się zarumieniła, ale ona z całym tym swoim spokojem powoli przeniosła wzrok ze mnie na Richiego.
- Tak – odpowiedziała i nagle roześmiała się szczerze – teoretycznie. Wybieracie się do klubów?
- Yhym – mruknął Freund, depcząc chyba dziesiątą puszkę piwa.
- Jako że jestem waszą przewodniczką, powiem w tajemnicy, że w tym mieście panują takie zasady, że wpuszczają od dwudziestego pierwszego roku życia.
- Wpuszczali mnie jak miałem siedemnaście! - ryknąłem. Przyczepiła się do mnie!
- Ale tu jest Kołobrzeg. Tu jest morze, tutaj ludzie nie interesują się skokami na tyle, żeby wiedzieć, że jesteś znany. Tutaj jesteś incognito. To jest inny świat.
- Dzięki za info – mruknąłem.
- Ale są inne atrakcje. Świat nie ogranicza się do imprez!
- Nie? - to chyba był Geiger. Byłem za bardzo wkurzony, żeby to ogarnąć. W paru chwilach to całe zauroczenie zmieniło się w złość. Ale nadal mnie pociągała, nawet jak nazywała mnie dzieciakiem. Miałem ochotę jej pokazać, że się myli. Że źle nas ocenia. Chciałem się zemścić z te wszystkie docinki. Byłem chwilę romantykiem, ale koniec z tym!
- No, to chyba na tyle. Lecę. Do jutra! - stałem najbliżej drzwi, więc musiała koło mnie przejść. Gdy wychodziła, rzuciła mi długie spojrzenie.
- Oj, nie dąsaj się tak – szepnęła do mnie – tak tylko się z tobą droczę. Ale kluby serio są od dwadzieścia jeden – wyszła, a o jej obecności świadczył tylko zapach arbuzowego szamponu.


- Co ci powiedziała? - zapytał Richard od razu, jak się zamknęły za nią drzwi – widziałem, że coś ci szeptała do ucha!
- Do ucha? Zważając na fakt, że jestem od niej wyższy jakieś trzy głowy, to mogła mówić jedynie do mojej klaty – odparłem.
- Lecisz na nią! Jakby ktoś inny tak powiedział, już dawno byś coś odpyskował. Nie udawaj dżentelmena.
- Dobra, Freitag – uciąłem – wchodzę w ten zakład. Który pierwszy wyląduje z nią w łóżku. O męski honor.
- W końcu jakiś mężczyzna się znalazł w tej ekipie – odparł uradowany Richard – Neumayer, przecinaj, jesteś tu najstarszy. Szkoda, Welli, że już przegrałeś.


W sumie jeszcze nie wiem, jak mam zamiar wygrać ten zakład, ale go nie przegram. Może zacznie się tutaj coś dziać, bo na razie to najgorsze wakacje mojego życia.

3 - Brakuje mu tylko lornetki.

5. 06. 2014 r.

Dzisiaj koło południa przyjechaliśmy do Kolbergu. Nie umiem nauczyć się polskiej nazwy tego miasta! Cały czas pada i jest dość chłodno. Co dziwne, nie za wiele osób nas poznaje. Myślałem, że w Polsce skoki są jednak bardzo popularne i nie pozostaniemy tacy incognito.

Jak się okazało, doba hotelowa zaczyna się dopiero o czternastej, więc musieliśmy czekać, zanim pokoje zostaną do końca posprzątane. Siedzieliśmy w dość przyjemnym hallu wśród naszych wszystkich bagaży i Werner tylko się wkurzał, że znowu marudzimy. Oglądaliśmy polską telewizję informacyjną, Freitag rozwodził się nad tym, że dzisiaj ma zamiar się urżnąć w trupa i zarządził losowanie, który będzie trzeźwy, żeby pilnować klucza od hotelu, a Wank go oświecał, że można przecież zostawić takowy w portierni. Kiedy tak sobie gaworzyli, do wcześniej wspomnianej portierni podeszła długonoga farbowana ruda dziewczyna. Mogła mieć, nie wiem, z 24 lata, miała na sobie bardzo krótką spódniczkę i w ogóle nie wyglądała na zmarzniętą. To wystarczyło, żeby chłopaki zapomnieli o bożym świecie i patrzyli tylko na nią, czy też na jej długie nogi lub obfity biust. Uśmiechała się zalotnie do młodego chłopaka z ochrony, zarzucając do tyłu swoje długie włosy. W sumie patrzyłem na nią tylko dlatego, że wszyscy na nią spoglądali. Miała dość denerwujący głośny śmiech i widać było, że lubi robić koło siebie szum i że to ona musi być zawsze w centrum uwagi.
- Andi, chłopie – usłyszałem szept Freunda – chyba się zakochałem.
- Przecież jej nawet nie znasz – mruknąłem – zresztą, chyba nie tylko ty masz na nią ochotę.
- No ba! A ty może nie? Młody, przypatrz się jej tylko... Te zęby... To spojrzenie... - chcąc zrobić przyjemność Severinowi, popatrzyłem w jej kierunku, a wtedy naprawdę doznałem olśnienia.
Poczułem, że robi mi się gorąco i chyba nawet się zarumieniłem. Do budynku weszła niska kobieta. Była przeraźliwie blada, a jej długie, jasne włosy, tylko to podkreślały. Jej kurtka, całe ubranie, cała ona, była przemoknięta, ale nie wydawała się być zła na pogodę jak inni. Uśmiechnęła się do rudej i coś do niej zagadała. To nie piękność, ale ma coś takiego w sobie, że aż otworzyłem usta z wrażenia. Tak dumnej kobiety dawno nie widziałem. Wyglądała na ułożoną i w żadnym wypadku pragnącą poklasku, ale była w każdym swoim ruchu wytworna. Wszystko robiła powoli. Podpisywała jakiś papier, odgarniała niemal białe włosy i nawet uśmiechała się powoli. Odbierała klucz i szukała czegoś w torebce, będąc jednocześnie niesamowicie spokojną. Miałem wrażenie, że to osoba, która nigdy się nie denerwuje. Skurczyłem się, chociaż i tak byłem pewien, że ona nawet mnie nie zauważy. Wydawało się, że zajmuje całą przestrzeń, jaka była w tym pomieszczeniu. To chyba nie anioł, pomyślałem. Zresztą, od początku czułem, że to pozory, że w duszy ma zupełnie coś innego. Odpowiadała rudej jakby od niechcenia. Z rozleniwieniem drapała się po głowie i sprawdzała godzinę na zegarku. Spojrzała na jakieś dokumenty, który podał jej portier. I wtedy kompletnie mnie zaskoczyła, bo wciąż z tym swoim rozmarzonym wyrazem twarzy, utkwiła wzrok prosto w nas. Żaden z chłopaków chyba tego nie zauważył, bo wciąż wgapiali się głupkowato w tyłek tamtej drugiej. Może dlatego jej wzrok spotkał się z moim. Może to trwało sekundę, ale ja dokładnie zapamiętałem, że ma szalenie jasne niebieskie oczy. Wydawało mi się, że nic nie przedstawiają, jednocześnie jakby mówiły wszystko. Tajemnicze płomyki zabłysnęły jej w oczach, kiedy na mnie spojrzała, a ja poczułem, jakbym został porażony prądem. Chciałem patrzeć w jej oczy jeszcze i jeszcze, ale ona tylko się do mnie uśmiechnęła i odwróciła wzrok. Po chwili przeszła koło nas, a ja mogłem zobaczyć, jak przyklejona przez deszcz do ciała koszula podkreśla jej idealną sylwetkę. Kroczyła powoli i dumnie, jakby nie musiała się spieszyć. Jakby to czas czekał na nią. Dopiero po chwili zauważyłem, że koło niej idzie ruda. Kiedy mijała mnie, myślałem, że chociaż zerknie na mnie. Ale ona nawet na mnie nie spojrzała. Po prostu przeszła, jakby w ogóle mnie nie widziała i zniknęła za drzwiami.
- Niesamowita, co nie? - jakby ze snu wyrwało mnie pytanie Severina.
- Taaak... - odpowiedziałem głupkowato, a dopiero zorientowałem się, że mówi o rudej. Chwilę potem przyszedł Schuster i oznajmił, że pokoje są już gotowe.



Po obiedzie Werner kazał nam się zebrać w jednym miejscu i już wiedziałem, że to o niczym dobrym nie świadczy. Kiedy przybył i sam mistrz, wszystkim nam opadły szczęki ze zdziwienia. Przyodział się w lekką koszulę i spodenki moro, jakby wybierał się na safari. Wyglądał na bardzo zadowolonego z siebie.
- Chryste, brakuje mu tylko lornetki – szepnął Wank i wszyscy parsknęliśmy śmiechem.
- Jest i ona! - krzyknął Schuster na widok kobiety koło czterdziestki i podbiegł do niej się przywitać – Chciałbym wam przedstawić panią Laurę Hrynceiwcz, uroczą panią właścicielkę tego ośrodka, a prywatnie moją dobrą znajomą sprzed lat.

Jestem ciekaw, po jakiemu oni się dogadują, skoro ta Laura nie wyglądała na osobę mówiącą po niemiecku, a angielski trenera też wymagał wiele do życzenia. Chyba, że znał polski, o czym nikomu nie było wiadomo. Zaraz jednak pożałowałem tych docinków, jakie wytworzyły się w mojej głowie.
- Zaraz poznacie swoją panią przewodnik, panią Aurelię – powiedziała okropnym niemieckim urocza pani właścicielka – która pokaże wam jak, gdzie trafić. Trochę ekscentryczna z niej dziewczyna. Nie moglibyśmy pozwolić przecież, żeby tacy goście się pogubili w mieście. Zresztą, pan Schuster wykupił pakiet zwiedzania miasta...
- Zwiedzanie?! - nigdy nie widziałem tak bladego Freitaga, przysięgam. Nawet przed mistrzostwami świata nie był tak zdenerwowany, żeby być białym jak ściana.
- Jak ona się w ogóle nazywa? - mruknąłem – Au...Au... Aelia? Aelia? - zacząłem się wygłupiać, co bardzo podobało się Richiemu.
- Aurelia – usłyszałem za sobą delikatny kobiecy głos – Aurelia Selke. To chyba nie przekracza twoich umiejętności? - zapytała zaczepnie – Chyba, że za dobrze cię oceniłam. - dodała ciszej.

Kiedy przechodziła koło mnie, poczułem woń arbuzowego szamponu, a gdy otarła się o mnie, mijając naszą grupkę, czułem, że nie powiedziałbym nic inteligentnego. To była ta sama kobieta, którą obserwowałem zaraz po przyjeździe. Zapamiętałem to wszystko, jakbym miał być potem z tego odpytany. Nie słuchałem do końca co mówi, patrzyłem tylko na jej usta i starałem uchwycić jej wzrok, ale ona nie patrzyła w moim kierunku.

2 - Jedziemy na wakacje!

29. 05. 2014 r.


Dzień zaczął się naprawdę beznadziejnie. Prawie lato, a tu za oknem deszcz. Wiem, marudzę jak stary dziadek, ale jakoś tak ostatnio nie mam humoru. Wszystko się sypie, z moimi skokami na czele. Kiedyś siadałem na belce startowej i nie myślałem nawet o niczym, po prostu leciałem jak najdalej mogłem. I to mi wychodziło. Może dobrze, że to teraz jestem w dołku, a nie zimą. Niemniej jednak jesteśmy teraz na zgrupowaniu w Ramsau i próbujemy wszystko sklejać. Nawet z chłopakami jakoś trudniej jest się dogadać. Bo jednak co zimą się wyjeżdża, to inaczej. Wtedy to jakby mus, to przyjęte i każdy z tym jest pogodzony, a tak to co drugi marudzi z nich, że: a to kogoś zostawił w domu, to miało się odbyć w tym czasie jakieś spotkanie klasowe, a to w ogóle miało się inne plany, a tak to Schuster wymyślił sobie z dnia na dzień to zgrupowanie.

Jestem naprawdę jego wielkim fanem, jest moim wzorem i według mnie, to najlepszy trener wszech czasów, ale trochę mu ostatnio odbija. W złym tego słowa znaczeniu, oczywiście. Nie wiem, czy to kryzys wieku średniego? W sumie to on dość młody jeszcze jest. Niedługo Neuma zacznie tak dziwaczeć, a tego to już chyba nie wytrzymam. Nie wspomnę o serii męczących ćwiczeń. Tak wiele z nas naprawdę dawno nie wyciskał, ale, jak twierdzi, dawno nie byliśmy tak beznadziejni. Ja osobiście chyba nie mam motywacji. Na początku chciałem być idolem dla młodych, potem chciałem udowodnić rodzinie, że mogą być ze mnie dumni, a teraz w sumie czuję pustkę w samym sobie. A może to ta pora roku, co człowieka dopadają takie myśli.
Freund ostatnio jak zalał się w trupa, pytał się mnie, co takiego mu brakuje, że nie może sobie żony znaleźć. W ogóle nie rozumiem, po co komu żona, ale Severin prawie się rozpłakał, jak mu powiedziałem, że nie wiem. Czyli jego nastrój też ostatnio jest dość chujowy.

Schuster, dla odmiany, tryska energią jakby wstąpiła w niego druga młodość. Wszystkie ćwiczenia pokazuje nam po pięć razy, a poranny jogging uprawia z nami. Odbiło mu kompletnie, ale to już pisałem. Nie wspomnę już o obiadach, których skład skomponował sam mistrz Werner. Opierają się one na chudym mięsku, warzywkach i wyciskanych soczkach z owoców prosto z krzaczka. Niedługo przy nim oszaleję!

Ale to, co zakomunikował po południu przeszło jakiekolwiek granice! Byliśmy właśnie po „poobiednim relaksie” i mieliśmy mieć ćwiczenia na sali, kiedy do sali wparował Schuster z niezwykle zadowoloną miną.
- Chłopaki, mam dla was niespodziankę! - krzyknął i poklepał Wanka po plecach. W pierwszej chwili myślałem, że ten mu przywali, taką miał wściekłą minę. Później mi powiedział, że to nie była wściekłość, tylko przerażenie. Zresztą, wspólnie później stwierdziliśmy, że z Schusterem dzieje się coś złego. Czyli to nie tylko moje spostrzeżenie!
Niespodzianki nie chciał ujawnić od razu, ale kiedy kazał nam wykonywać ćwiczenia przypominające te z zajęć ogólnorozwojowych z podstawówki, kazał zrobić „dziesięć kółeczek” wokół gigantycznej sali, mruknął coś w stylu: „nie martwcie się, chłopcy, zadbałem o wasz odpoczynek przed sezonem”.
Po dwugodzinnym treningu, kiedy leżeliśmy wszyscy ścięci i wypompowani z życia, myśląc jedynie o głupim prysznicu, dysząc nieznośnie, Werner rozsiadł się wygodnie na krzesełku i uśmiechnął się do nas promiennie.

- Jak wspominałem, mam dla was niespodziankę – powiedział – jedziemy na wakacje!
- Wa-wa-wakacje? - zająknął się Richard i podparł się na ramieniu. Poczułem nieprzyjemny dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Normalnie bym się ucieszył, ale znając ostatnie dziwactwo Schustera, nie mogło to być nic dobrego.
- Tak, wakacje – powiedział – nad morze! Przygotujcie więc stroje kąpielowe, ręczniczki, olejki do opalania, okulary przeciwsłoneczne i dobrą energię! Oczywiście, postarałem się o ośrodek przystosowany do przyjmowania sportowców... - morze? W sumie, czemu nie. Dokładnie tak pomyślałem, dziewczyny tak kwiczały nad filmikami Norwegów z tych ichnich wczasów, że może i moje zdjęcie z hawajskimi kwiatami wokół szyi trafi na miliony tapet na świecie. Nawet się uśmiechnąłem.
- A dokąd jedziemy? - zapytałem, ale od razu pożałowałem tego pytania. Mogliśmy żyć z marzeniami o ciepłych krajach dłużej.
- Do idealnego miejsca dla każdego Niemca! Do Polski! Do Kołobrzegu. Wiecie, że on ma nawet niemiecką nazwę? Na wikipedii wyczytałem, że kiedyś był niemieckim miastem i nazywano go Kolberg... Połowa miasta posługuje się niemieckim, więc nie będzie problemu z komunikacją... - w sumie nie słuchałem jego dalszych wynurzeń, bo właśnie zaryłem głową o zimną posadzkę rzeczywistości.
- Jak byłem mały, to rodzice zabrali mnie tam na wakacje – usłyszałem szept Freitaga – pamiętam tylko, że ciągle padało i było zimno...
- Słyszałem to, Richie! - ryknął Schuster – i radzę wam nastawić się pozytywnie. Bo jeśli to osiągniecie, to może znowu zaczniecie skakać jak ludzie na poziomie. Wyjazd za tydzień, odmaszerować!



Siedzieliśmy potem w pokoju, ale nikomu nie chciało się gadać. Gdybym był złośliwy i miał wybujałą wyobraźnię, napisałbym, że ocierałem łzy Freundowi, a Wank uderzał pięścią w poduszkę, wyobrażając sobie, że to Schuster. Freitag wziął laptopa i jako że jedyny umiał zapisać polską nazwę tej miejscowości, to znalazł informacje na jej temat.
- Nie martwcie się, chłopaki, tam są kluby! - krzyknął po pewnym czasie – w mieście jest dużo pubów i to całkiem rozrywkowe miejsce.
- Tak, tylko zobacz, ten nasz hotel będzie się mieścił na obrzeżach miasta – mruknął Severin.
- O, daj spokój. Od czego są taksówki. Chyba nas na nie stać jeszcze.
- A tutaj co jest napisane? - zajrzałem mu przez ramię – jest tu dość chłodno, bo kumulują się na wysokości Kołobrzegu zimne prądy...
- Ech, o czym mówił Schuster? O strojach kąpielowych? To może lepiej przygotujmy sobie ocieplane peleryny.

Zwariował, jak nic zwariował. Ale może nie będzie aż tak źle. Może to miejsce ma jakąś magię, zobaczymy.


*******

w sumie suchar, że Polska, ale nie mogłam wymyślić innego miejsca :(

1 - Kilka ważniejszych wspomnień.

28. 12. 2012 r.

Nie wierzę, nie wierzę, nie wierzę! Dostałem powołanie na Zimowe Igrzyska Olimpijskie Młodzieży! Hurra. Już za miesiąc cały świat będzie mówił o mnie! Już widzę te nagłówki: „Niesamowity szesnastolatek deklasuje rywali”. No, dobrze, wiem, że nie mogę się tak nastawiać. Lepiej być przygotowanym na porażkę, ale dawno nie czułem się tak szczęśliwy. Warto było rzucić koszykówkę i kombinację norweską. Skoki narciarskie zbyt wiele by straciły, gdybym ich nie wybrał! Wielki Welli nadchodzi, ha!


12. 01. 2012 r.

Jutro jedziemy do Austrii, bo tam będą rozgrywane zawody. Już nie mogę się doczekać. Jednocześnie strasznie się boję, że zawiodę siebie. Z jednej strony, chciałbym mieć już za sobą te zawody, a z drugiej uciekałbym od nich jak najdłużej. Ale przecież jadę tam bez presji. Nikt tam nie jest znany. Każdy może wygrać. I żeby tylko chłopaki nie znalazły mojego pamiętnika, bo by nazywali mnie dziewczyną z metrem osiemdziesiąt parę wzrostu.
Chyba dzisiaj nie zasnę.

14.01. 2012 r.

No, dobrze, nie wypadło tak jak miało wypaść. Zająłem najbardziej żałosne miejsce, które jest dobrym miejscem, ale zawsze – tym pierwszym przegranym. Czwarte miejsce! I tak poprawiłem swoją pozycję w drugiej serii o jedną. Do tego trzeciego, jakiegoś Japończyka, którego nawet imienia nie umiem wymówić, straciłem jednak sporo, bo aż koło ośmiu punktów. Ale to nic! Geniusz rodzi się powoli! Żartuję, oczywiście. Następnym razem dam z siebie wszystko. Za tydzień konkurs indywidualny, mam nadzieję, że wezmą mnie do drużyny. Nie ma chyba nic piękniejszego niż skoki narciarskie na świecie!

21. 01. 2012 r.

Ha, doczekałem się podium! I to najwyższe miejsce na pudle. Tak, tak, my – Niemcy – wygraliśmy, miotąc następnych Słoweńców o 30 punktów. A to wszystko dzięki Andiemu, który nakosił najwięcej punktów dla teamu! Dobra, kończę, bo jeszcze popadnę w samouwielbienie. Trener powiedział, że jest ze mnie dumny i to dało mi niesamowitego kopa. Nic mnie bardziej nie motywuje od komplementów i świadomości, że cały wysiłek nie idzie na marne. W sumie, to cieszę się jak dziecko i uśmiecham się do mojego złotego medalu.
Z tego wszystkiego zapomniałem o Dniu Babci i wszyscy mieli do mnie żal. Twierdzą, że powinienem zdawać sobie sprawę, że sport to nie wszystko, ale ja się z nimi nie zgadzam. Nic innego nie daje mi takiej radości. Niby chodzę na imprezy i tak dalej, ale to nie jest to samo uczucie pełnej wolności jak stanie na najwyższym stopniu podium. Już się nie mogę doczekać powtórki z rozrywki, więc uznałem, że będę trenował dwa razy ciężej.

18. 02. 2012r.

Co za beznadziejne dwa dni. Moje debiuty w Kontynentalu i od razu taka porażka. Najpierw wczoraj zająłem frajerskie 34. miejsce, a dzisiaj jeszcze gorzej, bo zostałem zdyskwalifikowany. Nic bardziej nie dobija jak taka zła passa. Mam ochotę usiąść i płakać, ale przecież jestem facetem. Chłopaki z Kontynetala mówią, że idą na imprezę. W sumie nie wiem, czy powinienem iść, bo jutro mamy następny konkurs, a poza tym, kto takiego dzieciaka jak ja wpuści do klubu. Ale oni mówią, że z tym to raczej problemu nie ma i że ich tutaj już znają i będą za mnie ręczyć. Kurczę, brzmi fajnie. A laski i tak na mnie nie spojrzą, bo po pierwsze one lecą na ludzi z tytułami, a tylko bym je rozśmieszył tym sukcesikiem z Zimowych Igrzysk Młodzieży. Zresztą, prawdopodobnie będę tam najmłodszy.

19. 01. 2012 r.

Wow, w końcu punktowałem! Byłem 21. - to całkiem nieźle, przynajmniej jak na debiutanta. Wczoraj było beznadziejnie. Co prawda wpuścili mnie do klubu, ale jakoś nie umiałem wczuć się w klimat, więc tylko czekałem, aż któryś z chłopaków będzie tak nawalony, żeby go wziąć pod pachę i stamtąd uciec.


24. 06. 2012 r.
Trochę nudno bez skoków. Całe szczęście niedługo rusza letnia edycja. W domu jakoś się nie układa. Rodzice marudzą, że bujam głową w chmurach, zamiast się uczyć i czepiają się słabszych stopni, a wcale nie mam ich złych. Chris twierdzi, że się zmieniłem i już nie umie ze mną gadać tak jak wcześniej. Ciągle tylko się kłócimy. O duperele. A najbardziej to się wkurza, że wszystkie laski chcą być blisko mnie. Jeśli chodzi o mnie, mógłbym je wszystkie mu oddać. No, dobra, niektóre to są naprawdę fajne... Szkoda tylko, że chcą mnie poznać jako Andreasa – skoczka, a nie jako człowieka. Ale on tego nie kuma i ciągle tylko się wścieka.

10. 08. 2012 r.

W tym Kontynentalu coraz bardziej mi się podoba. Jesteśmy teraz w Kuopio. Trochę zimnawo, ale atmosfera na serio fajna. Poznaję dużo moich idoli z dzieciństwa. Zaliczyłem też wejście smoka – pierwszy mój konkurs i już drugie miejsce! Za osiemnaście dni mam swoje siedemnaste urodziny. Szkoda, że spędzę je w domu. Normalnie bym się cieszył, ale teraz to nie mogę się dogadać z kumplami. A tak to jakbym był na jakimś konkursie, to poszlibyśmy z chłopakami w miasto.

08. 09. 2012 r.

Haha! Wygrałem, wygrałem! Kocham Lillehammer, a Lillehammer kocha mnie. Pokonałem takie gwiazdy jak, dajmy na to, Wolfgang Loitzl. W końcu coś radosnego w tym życiu!

15. 11. 2012 r.

Nie wierzę, nie wierzę! Dostałem powołanie na zawody Pucharu Świata! Uroczyście oświadczam, że kocham Wernera Schustera, który stworzył tym samym lepszy świat. Nie zawiodę go, zobaczycie.

23. 11. 2012 r.

Dzisiaj był konkurs mieszany, więc tylko dwóch facetów było można wziąć do drużyny i wiadomo, że byli ci lepsi, bardziej doświadczeni, więc obejrzałem zawody z trybun. Zajęliśmy czwarte miejsce. Chłopaki z narodowej są naprawdę w porządku. W pokoju jestem z Karlem, on też jest nowy. Ale inni są dla nas otwarci. Zaraz idę na imprezę. Jutro dam popalić, w końcu Lillehammer to moje szczęśliwe miejsce!

24. 11. 2012 r.
Piąąąąąąąąąąąąąąty!

30. 11. 2012 r.

Kocham skoki. Dzisiaj była drużynówka i wygraliśmy, a jak podliczyli indywidualne wyniki, to byłem najlepszy. Nic innego nie jest ważne, tylko moje kochane skokusie.

9. 12. 2012 r.

Zapamiętajcie tę datę, bo to moje pierwsze podium w zawodach tej rangi, co PŚ. Napisałbym coś jeszcze, ale ręce mi drżą z podekscytowania! Mam ochotę krzyczeć z radości! Szkoda tylko, że taki Chris w ogóle mi nawet nie pogratulował. Ja dziękuję za takiego przyjaciela, co nie potrafi się cieszyć z mojego sukcesu. Trochę mi przykro, ale co tam. Idę z chłopakami opijać mój sukces i mam zamiar się nieźle nawalić. Jedną z cech bycia w PŚ jest to, że to cotygodniowa impreza w miejscu, w którym bywasz rzadko, więc możesz robić dosłownie wszystko! Bo jesteś tu co najwyżej parę razy do roku. A dziewczyny same do ciebie się lepią. Nawet nie wiedziałem, że mam takie powodzenie. I to mi się podoba. Nic nie muszę oprócz trenowania. Mogę sobie poznawać kobiety, nie musząc nic obiecywać. Może trochę je wykorzystuję, ale przecież one tego same chcą. Szkoda gadać, idę w miasto. A ci wszyscy pseudoznajomi z Ruhpolding po prostu mi zazdroszczą, bo to co oni nazywają imprezą, to jest po prostu śmieszne.

06. 01. 2013 r.

Jestem wściekły. Oddałem najdłuższy skok konkursu i się wywaliłem. Myślałem, że się popłaczę. A mogło być tak pięknie, a tak fuksem zakwalifikowali mnie do drugiej serii i musiałem się zadowolić jakimś dupnym 19. miejscem. Życie jest czasem okrutne. Ale jak na pierwsze TCS, to 9. miejsce jest w porządku.

25. 01. 2013 r.

Jestem na MŚ Juniorów. Nic mi nie wychodzi ostatnio. Nawet w takich zawodach, gdzie jechałem jako faworyt, a tak to przegrałem z czterema zawodnikami i to jakimiś Polaczynami, o których chyba tylko w Polsce słyszeli. Byłem trzeci po pierwszej serii, a potem skopałem. Niby nie jest źle, a jednak czuję niedosyt. Mam dość wszystkiego. Teraz będą zawody na mamutach, więc Schuster kazał mi siedzieć w domu. Super, bo na samą myśl o powrocie do Ruhpolding robi mi się niedobrze.

28. 08. 2013r.

Teraz to już jestem dorosły i mogę robić wszystko! Nikt nie będzie robił mi łaski, kupując mi wódkę, mogę to robić sam. Dziewczyny nie będą kręciły nosem, że jestem nieletni i już nie będą mnie pieszczotliwie przezywać „dzidziusiem” (choć, muszę przyznać, niektóre robiły to w bardzo seksowny sposób, zmiękczając to „i”...). Od dziś jestem poważny i basta. Założyłem się z Freitagiem, że wyrwę dzisiaj więcej dup niż on. Jego niedoczekanie, Welli is coming, girls!

23. 01. 2014 r.

Nie rozumiem, co takiego dziewczyny widzą w Norwegach i czemu nie podoba się im to, że jestem Niemcem. U mnie wciąż trwa sielanka. Skoki idą w miarę, jestem wolny i jak zdam w końcu maturę, to mi nie będą srać rodzice o wykształceniu. Teraz liczą się tylko skoki.

Prolog - Znowu był rok 2012.

Siedział, wpatrując się w fale rozbijające się na brzegu. To nie był jego świat. On od zawsze należał do gór, śniegu i zimy. Uwierzył, że i ten obrazek, który miał teraz przed sobą, może go zachwycać. Czy był na tyle naiwny i dziecinny by temu zaufać? Przecież gdyby to wszystko wydarzyłoby się dzisiaj, ponownie nie zapanowałby nad sobą.
Ale był tu, bo zaczynał nowe życie, które miało być weselsze od tego, jakie zapanowało bo tamtym lecie. I znowu padał deszcz, ale czy to było istotne. Przyszedł czas na zerwanie z tym wszystkim, co pozwoliło mu dorosnąć.

Było dopiero rano, nie było zbyt wielu ludzi na plaży; nieliczni biegacze z zaciekawieniem przypatrywali się młodemu mężczyźnie siedzącemu prosto, patrzącemu w jeden punkt na horyzoncie.

Bo tu wszystko się zaczęło. Jakby lubił patos, stwierdziłby, że to właśnie w tym miejscu poznał, co to dorosłe życie. Tu skończyła się jego bajka, której nawet nie chciał. Uśmiechnął się na samo wspomnienie swoich niewinnych, dziecięcych marzeń. Tutaj zszedł na ziemię, czy raczej: brutalnie go na nią ściągnięto. Nie rozumiał, czemu wszystko potoczyło się zupełnie inaczej. A było tak pięknie. Tak jak ta cała bajka, która trwała przez dwa lata. Kiedy z małego chłopca stał się gwiazdą skoków, gwiazdą telewizji, każdy chciał go poznać. Szkoda, że wtedy to on nie znał siebie. Wydawało mu się, że jest taki cholernie normalny, że dotyka swojego szczęścia, że świat jest jego. Że nic go nie powstrzyma. Wszystko było takie proste, a jednocześnie trudne. Nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo jest samotny w tym wielkim świecie.
Co pięknego jest w tym morzu? Przypomniał sobie, jak go pouczała, żeby zamknął oczy, przestał wreszcie gadać i po prostu wsłuchał się w szum fal. Z tym nie kłamała. Przymknął więc oczy i znowu było lato 2014. Czy to możliwe, że w ciągu tych paru lat wszyscy się tak zmieniliśmy? Pamiętał radosną twarz Schustera, pamiętał niechęć chłopaków do tego wyjazdu i przede wszystkim pamiętał ją. Każdy jej ruch, chwilę, w której po raz pierwszy ją zobaczył. Jej mokre włosy. Jej niebieskie oczy, które zmierzyły go nieufnym spojrzeniem. Jej dołeczki w policzkach. Jej zagadkowy śmiech. Jej chude ręce. Jej pieprzyk przy pępku. Jej ruch przy poprawianiu włosów. Jej malutkie stópki. Jej łzy. Jej ulubioną piosenkę, „Be my baby” The Ronettes mógł zaśpiewać w każdej chwili. Gdy tylko słyszał pierwsze nuty tego utworu, nikt nie mógł uspokoić jego furii.
Pamiętał siebie. Siebie – dziecko, siebie – chłopca, który myślał, że to on jest nowym królem świata. Siebie – z marzeniami. Siebie – otwartego tylko na pokaz. Siebie – walczącego z samym sobą. Siebie – który gardził sobą. Siebie – który był gotów rzucić wszystko tylko po to, by ona nazwała go znowu „swoim niegrzecznym niemieckim chłopcem”.
A potem była pustka. Której nikt nie mógł zapełnić oprócz niej. Dała mu nauczkę, że nie można mieć wszystkiego. Prawda była taka, że mógł nie mieć niczego, byleby tylko przy nim była ta drobna kobieta, choćby oglądająca po raz tysięczny „Dirty Dancing”.
W końcu udało mu się podnieść. A teraz ona wraca. A on znowu czuje bicie serca, znów ma ochotę być rozsądny. Ponownie czuje, że żyje. Ale to nie takie łatwe.

Otworzył oczy. Zauważył, że coraz więcej ludzi pojawia się na plaży i z zaciekawieniem patrzą, jak siedzi i płacze. Po prostu płacze. Spojrzał na zeszyt, który leżał obok niego i długo mu się przyglądał. Kartki może nawet trochę pożółkły. Pamiętał, że bardzo się go wstydził i na wyjazdach zawsze się bał, że koledzy z drużyny do zdemaskują i nazwą go babą. Co gorsza, że będą go nękali ckliwymi cytatami z pamiętnika, który mu pozwolił przetrwać tak wiele. A teraz jest czymś, co trzyma przy życiu tę historię. Ich historię, którą chciał mieć w sercu, a jednocześnie pozbyć się jej na zawsze. Otworzył książkę i westchnął. Nawet jego pismo wydawało mu się dziecinne. Dużo wpisów widać było, że zostały napisane w pośpiechu. Wiele było nieskładnych i musiał myśleć o co mogło mu chodzić. Ale wszystkie były potwierdzeniem, że nie był tym nadętym chłopakiem, za jakiego go mieli. Że tak naprawdę czekał na kogoś, kogo pokocha.
- Nie byłem zły – powtarzał sobie i zaczął czytać.


Znowu był rok 2012.