Siedział, wpatrując się w fale rozbijające się na brzegu. To nie był jego świat. On od zawsze należał do gór, śniegu i zimy. Uwierzył, że i ten obrazek, który miał teraz przed sobą, może go zachwycać. Czy był na tyle naiwny i dziecinny by temu zaufać? Przecież gdyby to wszystko wydarzyłoby się dzisiaj, ponownie nie zapanowałby nad sobą.
Ale był tu, bo zaczynał nowe życie, które miało być weselsze od tego, jakie zapanowało bo tamtym lecie. I znowu padał deszcz, ale czy to było istotne. Przyszedł czas na zerwanie z tym wszystkim, co pozwoliło mu dorosnąć.
Było dopiero rano, nie było zbyt wielu ludzi na plaży; nieliczni biegacze z zaciekawieniem przypatrywali się młodemu mężczyźnie siedzącemu prosto, patrzącemu w jeden punkt na horyzoncie.
Bo tu wszystko się zaczęło. Jakby lubił patos, stwierdziłby, że to właśnie w tym miejscu poznał, co to dorosłe życie. Tu skończyła się jego bajka, której nawet nie chciał. Uśmiechnął się na samo wspomnienie swoich niewinnych, dziecięcych marzeń. Tutaj zszedł na ziemię, czy raczej: brutalnie go na nią ściągnięto. Nie rozumiał, czemu wszystko potoczyło się zupełnie inaczej. A było tak pięknie. Tak jak ta cała bajka, która trwała przez dwa lata. Kiedy z małego chłopca stał się gwiazdą skoków, gwiazdą telewizji, każdy chciał go poznać. Szkoda, że wtedy to on nie znał siebie. Wydawało mu się, że jest taki cholernie normalny, że dotyka swojego szczęścia, że świat jest jego. Że nic go nie powstrzyma. Wszystko było takie proste, a jednocześnie trudne. Nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo jest samotny w tym wielkim świecie.
Co pięknego jest w tym morzu? Przypomniał sobie, jak go pouczała, żeby zamknął oczy, przestał wreszcie gadać i po prostu wsłuchał się w szum fal. Z tym nie kłamała. Przymknął więc oczy i znowu było lato 2014. Czy to możliwe, że w ciągu tych paru lat wszyscy się tak zmieniliśmy? Pamiętał radosną twarz Schustera, pamiętał niechęć chłopaków do tego wyjazdu i przede wszystkim pamiętał ją. Każdy jej ruch, chwilę, w której po raz pierwszy ją zobaczył. Jej mokre włosy. Jej niebieskie oczy, które zmierzyły go nieufnym spojrzeniem. Jej dołeczki w policzkach. Jej zagadkowy śmiech. Jej chude ręce. Jej pieprzyk przy pępku. Jej ruch przy poprawianiu włosów. Jej malutkie stópki. Jej łzy. Jej ulubioną piosenkę, „Be my baby” The Ronettes mógł zaśpiewać w każdej chwili. Gdy tylko słyszał pierwsze nuty tego utworu, nikt nie mógł uspokoić jego furii.
Pamiętał siebie. Siebie – dziecko, siebie – chłopca, który myślał, że to on jest nowym królem świata. Siebie – z marzeniami. Siebie – otwartego tylko na pokaz. Siebie – walczącego z samym sobą. Siebie – który gardził sobą. Siebie – który był gotów rzucić wszystko tylko po to, by ona nazwała go znowu „swoim niegrzecznym niemieckim chłopcem”.
A potem była pustka. Której nikt nie mógł zapełnić oprócz niej. Dała mu nauczkę, że nie można mieć wszystkiego. Prawda była taka, że mógł nie mieć niczego, byleby tylko przy nim była ta drobna kobieta, choćby oglądająca po raz tysięczny „Dirty Dancing”.
W końcu udało mu się podnieść. A teraz ona wraca. A on znowu czuje bicie serca, znów ma ochotę być rozsądny. Ponownie czuje, że żyje. Ale to nie takie łatwe.
Otworzył oczy. Zauważył, że coraz więcej ludzi pojawia się na plaży i z zaciekawieniem patrzą, jak siedzi i płacze. Po prostu płacze. Spojrzał na zeszyt, który leżał obok niego i długo mu się przyglądał. Kartki może nawet trochę pożółkły. Pamiętał, że bardzo się go wstydził i na wyjazdach zawsze się bał, że koledzy z drużyny do zdemaskują i nazwą go babą. Co gorsza, że będą go nękali ckliwymi cytatami z pamiętnika, który mu pozwolił przetrwać tak wiele. A teraz jest czymś, co trzyma przy życiu tę historię. Ich historię, którą chciał mieć w sercu, a jednocześnie pozbyć się jej na zawsze. Otworzył książkę i westchnął. Nawet jego pismo wydawało mu się dziecinne. Dużo wpisów widać było, że zostały napisane w pośpiechu. Wiele było nieskładnych i musiał myśleć o co mogło mu chodzić. Ale wszystkie były potwierdzeniem, że nie był tym nadętym chłopakiem, za jakiego go mieli. Że tak naprawdę czekał na kogoś, kogo pokocha.
- Nie byłem zły – powtarzał sobie i zaczął czytać.
Znowu był rok 2012.
Aaaaaaa, no i co ja mogę mądrego powiedzieć? Zapewne niewiele, bo pewnie doskonale wiesz jak emocjonalnie podeszłam do tego prologu i jak na niego czekałam. Dlatego jak tylko mi napisałaś, ze jest, to po prostu go pochłonęłam. Przyznam, że zaskoczyła mnie ta sceneria. O tak, mi też Welli zdecydowanie kojarzy się z górami i zimą, a nie morzem i latem. No ale lato niewątpliwie kojarzy mi się z DD, a coś czuję, że dostrzeżemy tutaj delikatny powiew tego filmu. Welli skojarzył mi się nieco ze Szlierim i coś czuję, że nie będzie tutaj wcale takim słodkich, niewinnym dzidziusiem, ale nieco zarozumiałym i zapatrzonym w siebie chłopakiem.
OdpowiedzUsuńKilka razy po prostu nie byłam w stanie powstrzymać się od ogromnego uśmiechu, konfrontują treść prologu z naszymi rozmowami. Szczególnie przy tym 'niegrzecznym, niemieckim chłopcu' i wypominaniu mu w kilku miejscach dziecinności, choć to zapewne element historii, no ale w końcu to dzidziuś :D
Ciekawa jestem kim będzie ta ONA i co wydarzy się między nimi, bo to, że wydarzy się dużo, to wiadomo, ale chyba nie będzie wcale tak kolorowo. Wygląda na to, że go zrani ale zarazem sprawi, że z zagubionego chłopca w końcu stanie się mężczyzną. Bo właśnie w tym prologu zobaczyłam mężczyznę, nie tylko w tym, że sam się tak nazywał, ale we wszystkich jego przemyśleniach widziałam poważnego, dorosłego faceta - no i jak ja tu mam sobie dalej przypominać, że on ma 17 lat?
Wiedziałam, że spodoba mi się ta historia i czuję się w pełni usatysfakcjonowana. Nawet tą, a może właśnie tą, niespodziewaną scenerią. W środku zimy i z typowo zimowym bohaterem, przeniesiesz nas na letnią plaże. Zdecydowanie chcę już 1 rozdział.
Przepraszam też za jakoś tego komentarza, ale zbyt się nakręciłam na ten odcinek, żeby moc rozsądnie i spokojnie pisać.
Melduję, że przeczytałam, jak na grzeczną dziewczynkę przystało :D Ja nie jestem jak Wellinger, jestem baaardzo grzeczna. Kurczę, nie wiem, co mam powiedzieć właściwie, bo w sumie to jeszcze nic nie wiem. No nie lubię gościa, no! Straszna jestem, wiem, ale jakoś się nie mogę do dzieciaka przekonać. A jak tutaj on ma być starszy to już w ogóle. Nie i nie. Przecież to jest dzieciak. A tu nagle dziewczyna, miłość i w ogóle same poważne sprawy. Jakoś mnie się to jeszcze nie klei. Muszę to sobie na spokojnie przetrawić :D
OdpowiedzUsuńNie umiem już pisać komentarzy, niestety. Więc powiem tylko, że czekam na ten pierwszy rozdział, który jako grzeczny nerwusek napisałaś i tyle. Ja chcę wiedzieć kim jest ona i jak to w ogóle z tym wszystkim było. Jak sama widzisz, rzeczywiście nie umiem już pisać komentarzy :(
Baj, baj, trzymaj się, niech Wellinger będzie z Tobą i w ogóle <3
I nie wiem jak tu się mam podpisać. Nie kumam blogspota. Także mówię tutaj, że to ja, Lestat, i macham łapką.