29. 05. 2014 r.
Dzień zaczął się naprawdę beznadziejnie. Prawie lato, a tu za oknem deszcz. Wiem, marudzę jak stary dziadek, ale jakoś tak ostatnio nie mam humoru. Wszystko się sypie, z moimi skokami na czele. Kiedyś siadałem na belce startowej i nie myślałem nawet o niczym, po prostu leciałem jak najdalej mogłem. I to mi wychodziło. Może dobrze, że to teraz jestem w dołku, a nie zimą. Niemniej jednak jesteśmy teraz na zgrupowaniu w Ramsau i próbujemy wszystko sklejać. Nawet z chłopakami jakoś trudniej jest się dogadać. Bo jednak co zimą się wyjeżdża, to inaczej. Wtedy to jakby mus, to przyjęte i każdy z tym jest pogodzony, a tak to co drugi marudzi z nich, że: a to kogoś zostawił w domu, to miało się odbyć w tym czasie jakieś spotkanie klasowe, a to w ogóle miało się inne plany, a tak to Schuster wymyślił sobie z dnia na dzień to zgrupowanie.
Jestem naprawdę jego wielkim fanem, jest moim wzorem i według mnie, to najlepszy trener wszech czasów, ale trochę mu ostatnio odbija. W złym tego słowa znaczeniu, oczywiście. Nie wiem, czy to kryzys wieku średniego? W sumie to on dość młody jeszcze jest. Niedługo Neuma zacznie tak dziwaczeć, a tego to już chyba nie wytrzymam. Nie wspomnę o serii męczących ćwiczeń. Tak wiele z nas naprawdę dawno nie wyciskał, ale, jak twierdzi, dawno nie byliśmy tak beznadziejni. Ja osobiście chyba nie mam motywacji. Na początku chciałem być idolem dla młodych, potem chciałem udowodnić rodzinie, że mogą być ze mnie dumni, a teraz w sumie czuję pustkę w samym sobie. A może to ta pora roku, co człowieka dopadają takie myśli.
Freund ostatnio jak zalał się w trupa, pytał się mnie, co takiego mu brakuje, że nie może sobie żony znaleźć. W ogóle nie rozumiem, po co komu żona, ale Severin prawie się rozpłakał, jak mu powiedziałem, że nie wiem. Czyli jego nastrój też ostatnio jest dość chujowy.
Schuster, dla odmiany, tryska energią jakby wstąpiła w niego druga młodość. Wszystkie ćwiczenia pokazuje nam po pięć razy, a poranny jogging uprawia z nami. Odbiło mu kompletnie, ale to już pisałem. Nie wspomnę już o obiadach, których skład skomponował sam mistrz Werner. Opierają się one na chudym mięsku, warzywkach i wyciskanych soczkach z owoców prosto z krzaczka. Niedługo przy nim oszaleję!
Ale to, co zakomunikował po południu przeszło jakiekolwiek granice! Byliśmy właśnie po „poobiednim relaksie” i mieliśmy mieć ćwiczenia na sali, kiedy do sali wparował Schuster z niezwykle zadowoloną miną.
- Chłopaki, mam dla was niespodziankę! - krzyknął i poklepał Wanka po plecach. W pierwszej chwili myślałem, że ten mu przywali, taką miał wściekłą minę. Później mi powiedział, że to nie była wściekłość, tylko przerażenie. Zresztą, wspólnie później stwierdziliśmy, że z Schusterem dzieje się coś złego. Czyli to nie tylko moje spostrzeżenie!
Niespodzianki nie chciał ujawnić od razu, ale kiedy kazał nam wykonywać ćwiczenia przypominające te z zajęć ogólnorozwojowych z podstawówki, kazał zrobić „dziesięć kółeczek” wokół gigantycznej sali, mruknął coś w stylu: „nie martwcie się, chłopcy, zadbałem o wasz odpoczynek przed sezonem”.
Po dwugodzinnym treningu, kiedy leżeliśmy wszyscy ścięci i wypompowani z życia, myśląc jedynie o głupim prysznicu, dysząc nieznośnie, Werner rozsiadł się wygodnie na krzesełku i uśmiechnął się do nas promiennie.
- Jak wspominałem, mam dla was niespodziankę – powiedział – jedziemy na wakacje!
- Wa-wa-wakacje? - zająknął się Richard i podparł się na ramieniu. Poczułem nieprzyjemny dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Normalnie bym się ucieszył, ale znając ostatnie dziwactwo Schustera, nie mogło to być nic dobrego.
- Tak, wakacje – powiedział – nad morze! Przygotujcie więc stroje kąpielowe, ręczniczki, olejki do opalania, okulary przeciwsłoneczne i dobrą energię! Oczywiście, postarałem się o ośrodek przystosowany do przyjmowania sportowców... - morze? W sumie, czemu nie. Dokładnie tak pomyślałem, dziewczyny tak kwiczały nad filmikami Norwegów z tych ichnich wczasów, że może i moje zdjęcie z hawajskimi kwiatami wokół szyi trafi na miliony tapet na świecie. Nawet się uśmiechnąłem.
- A dokąd jedziemy? - zapytałem, ale od razu pożałowałem tego pytania. Mogliśmy żyć z marzeniami o ciepłych krajach dłużej.
- Do idealnego miejsca dla każdego Niemca! Do Polski! Do Kołobrzegu. Wiecie, że on ma nawet niemiecką nazwę? Na wikipedii wyczytałem, że kiedyś był niemieckim miastem i nazywano go Kolberg... Połowa miasta posługuje się niemieckim, więc nie będzie problemu z komunikacją... - w sumie nie słuchałem jego dalszych wynurzeń, bo właśnie zaryłem głową o zimną posadzkę rzeczywistości.
- Jak byłem mały, to rodzice zabrali mnie tam na wakacje – usłyszałem szept Freitaga – pamiętam tylko, że ciągle padało i było zimno...
- Słyszałem to, Richie! - ryknął Schuster – i radzę wam nastawić się pozytywnie. Bo jeśli to osiągniecie, to może znowu zaczniecie skakać jak ludzie na poziomie. Wyjazd za tydzień, odmaszerować!
Siedzieliśmy potem w pokoju, ale nikomu nie chciało się gadać. Gdybym był złośliwy i miał wybujałą wyobraźnię, napisałbym, że ocierałem łzy Freundowi, a Wank uderzał pięścią w poduszkę, wyobrażając sobie, że to Schuster. Freitag wziął laptopa i jako że jedyny umiał zapisać polską nazwę tej miejscowości, to znalazł informacje na jej temat.
- Nie martwcie się, chłopaki, tam są kluby! - krzyknął po pewnym czasie – w mieście jest dużo pubów i to całkiem rozrywkowe miejsce.
- Tak, tylko zobacz, ten nasz hotel będzie się mieścił na obrzeżach miasta – mruknął Severin.
- O, daj spokój. Od czego są taksówki. Chyba nas na nie stać jeszcze.
- A tutaj co jest napisane? - zajrzałem mu przez ramię – jest tu dość chłodno, bo kumulują się na wysokości Kołobrzegu zimne prądy...
- Ech, o czym mówił Schuster? O strojach kąpielowych? To może lepiej przygotujmy sobie ocieplane peleryny.
Zwariował, jak nic zwariował. Ale może nie będzie aż tak źle. Może to miejsce ma jakąś magię, zobaczymy.
*******
w sumie suchar, że Polska, ale nie mogłam wymyślić innego miejsca :(
Dzień zaczął się naprawdę beznadziejnie. Prawie lato, a tu za oknem deszcz. Wiem, marudzę jak stary dziadek, ale jakoś tak ostatnio nie mam humoru. Wszystko się sypie, z moimi skokami na czele. Kiedyś siadałem na belce startowej i nie myślałem nawet o niczym, po prostu leciałem jak najdalej mogłem. I to mi wychodziło. Może dobrze, że to teraz jestem w dołku, a nie zimą. Niemniej jednak jesteśmy teraz na zgrupowaniu w Ramsau i próbujemy wszystko sklejać. Nawet z chłopakami jakoś trudniej jest się dogadać. Bo jednak co zimą się wyjeżdża, to inaczej. Wtedy to jakby mus, to przyjęte i każdy z tym jest pogodzony, a tak to co drugi marudzi z nich, że: a to kogoś zostawił w domu, to miało się odbyć w tym czasie jakieś spotkanie klasowe, a to w ogóle miało się inne plany, a tak to Schuster wymyślił sobie z dnia na dzień to zgrupowanie.
Jestem naprawdę jego wielkim fanem, jest moim wzorem i według mnie, to najlepszy trener wszech czasów, ale trochę mu ostatnio odbija. W złym tego słowa znaczeniu, oczywiście. Nie wiem, czy to kryzys wieku średniego? W sumie to on dość młody jeszcze jest. Niedługo Neuma zacznie tak dziwaczeć, a tego to już chyba nie wytrzymam. Nie wspomnę o serii męczących ćwiczeń. Tak wiele z nas naprawdę dawno nie wyciskał, ale, jak twierdzi, dawno nie byliśmy tak beznadziejni. Ja osobiście chyba nie mam motywacji. Na początku chciałem być idolem dla młodych, potem chciałem udowodnić rodzinie, że mogą być ze mnie dumni, a teraz w sumie czuję pustkę w samym sobie. A może to ta pora roku, co człowieka dopadają takie myśli.
Freund ostatnio jak zalał się w trupa, pytał się mnie, co takiego mu brakuje, że nie może sobie żony znaleźć. W ogóle nie rozumiem, po co komu żona, ale Severin prawie się rozpłakał, jak mu powiedziałem, że nie wiem. Czyli jego nastrój też ostatnio jest dość chujowy.
Schuster, dla odmiany, tryska energią jakby wstąpiła w niego druga młodość. Wszystkie ćwiczenia pokazuje nam po pięć razy, a poranny jogging uprawia z nami. Odbiło mu kompletnie, ale to już pisałem. Nie wspomnę już o obiadach, których skład skomponował sam mistrz Werner. Opierają się one na chudym mięsku, warzywkach i wyciskanych soczkach z owoców prosto z krzaczka. Niedługo przy nim oszaleję!
Ale to, co zakomunikował po południu przeszło jakiekolwiek granice! Byliśmy właśnie po „poobiednim relaksie” i mieliśmy mieć ćwiczenia na sali, kiedy do sali wparował Schuster z niezwykle zadowoloną miną.
- Chłopaki, mam dla was niespodziankę! - krzyknął i poklepał Wanka po plecach. W pierwszej chwili myślałem, że ten mu przywali, taką miał wściekłą minę. Później mi powiedział, że to nie była wściekłość, tylko przerażenie. Zresztą, wspólnie później stwierdziliśmy, że z Schusterem dzieje się coś złego. Czyli to nie tylko moje spostrzeżenie!
Niespodzianki nie chciał ujawnić od razu, ale kiedy kazał nam wykonywać ćwiczenia przypominające te z zajęć ogólnorozwojowych z podstawówki, kazał zrobić „dziesięć kółeczek” wokół gigantycznej sali, mruknął coś w stylu: „nie martwcie się, chłopcy, zadbałem o wasz odpoczynek przed sezonem”.
Po dwugodzinnym treningu, kiedy leżeliśmy wszyscy ścięci i wypompowani z życia, myśląc jedynie o głupim prysznicu, dysząc nieznośnie, Werner rozsiadł się wygodnie na krzesełku i uśmiechnął się do nas promiennie.
- Jak wspominałem, mam dla was niespodziankę – powiedział – jedziemy na wakacje!
- Wa-wa-wakacje? - zająknął się Richard i podparł się na ramieniu. Poczułem nieprzyjemny dreszcz wzdłuż kręgosłupa. Normalnie bym się ucieszył, ale znając ostatnie dziwactwo Schustera, nie mogło to być nic dobrego.
- Tak, wakacje – powiedział – nad morze! Przygotujcie więc stroje kąpielowe, ręczniczki, olejki do opalania, okulary przeciwsłoneczne i dobrą energię! Oczywiście, postarałem się o ośrodek przystosowany do przyjmowania sportowców... - morze? W sumie, czemu nie. Dokładnie tak pomyślałem, dziewczyny tak kwiczały nad filmikami Norwegów z tych ichnich wczasów, że może i moje zdjęcie z hawajskimi kwiatami wokół szyi trafi na miliony tapet na świecie. Nawet się uśmiechnąłem.
- A dokąd jedziemy? - zapytałem, ale od razu pożałowałem tego pytania. Mogliśmy żyć z marzeniami o ciepłych krajach dłużej.
- Do idealnego miejsca dla każdego Niemca! Do Polski! Do Kołobrzegu. Wiecie, że on ma nawet niemiecką nazwę? Na wikipedii wyczytałem, że kiedyś był niemieckim miastem i nazywano go Kolberg... Połowa miasta posługuje się niemieckim, więc nie będzie problemu z komunikacją... - w sumie nie słuchałem jego dalszych wynurzeń, bo właśnie zaryłem głową o zimną posadzkę rzeczywistości.
- Jak byłem mały, to rodzice zabrali mnie tam na wakacje – usłyszałem szept Freitaga – pamiętam tylko, że ciągle padało i było zimno...
- Słyszałem to, Richie! - ryknął Schuster – i radzę wam nastawić się pozytywnie. Bo jeśli to osiągniecie, to może znowu zaczniecie skakać jak ludzie na poziomie. Wyjazd za tydzień, odmaszerować!
Siedzieliśmy potem w pokoju, ale nikomu nie chciało się gadać. Gdybym był złośliwy i miał wybujałą wyobraźnię, napisałbym, że ocierałem łzy Freundowi, a Wank uderzał pięścią w poduszkę, wyobrażając sobie, że to Schuster. Freitag wziął laptopa i jako że jedyny umiał zapisać polską nazwę tej miejscowości, to znalazł informacje na jej temat.
- Nie martwcie się, chłopaki, tam są kluby! - krzyknął po pewnym czasie – w mieście jest dużo pubów i to całkiem rozrywkowe miejsce.
- Tak, tylko zobacz, ten nasz hotel będzie się mieścił na obrzeżach miasta – mruknął Severin.
- O, daj spokój. Od czego są taksówki. Chyba nas na nie stać jeszcze.
- A tutaj co jest napisane? - zajrzałem mu przez ramię – jest tu dość chłodno, bo kumulują się na wysokości Kołobrzegu zimne prądy...
- Ech, o czym mówił Schuster? O strojach kąpielowych? To może lepiej przygotujmy sobie ocieplane peleryny.
Zwariował, jak nic zwariował. Ale może nie będzie aż tak źle. Może to miejsce ma jakąś magię, zobaczymy.
*******
w sumie suchar, że Polska, ale nie mogłam wymyślić innego miejsca :(
No nie da się ukryć Welli, że marudzisz jak stary (pierdziel :P - tak mi się przypomniało powiedzonko Twojej mamy) dziad. Polska jest śliczna i magiczna, a Kołobrzegu co prawda nie pamiętam, bo byłam tam z 10 lat temu, ale mogę się założyć, że naprawdę jest rozrywkowy i fajny :P Swoją drogą to Rysiowi jak widzę tylko imprezy w głowie :P Normalnie aż się roześmiałam na wyobrażenie jego ucieszonej buźki na widok informacji o klubach. 'Chyba nas stać na nie jeszcze' - to zależy panowie jak skaczecie :P trafi się jakiś złośliwy taksiarz i obwiezie ich po całym mieście, a później poda taką sumkę, że padną :P Ja tam jednak jestem przekonana, że ten wyjazd naprawdę będzie magiczny i niezapomniany, szczególnie dla Welliego, bo to zapewne wtedy pozna ową tajemniczą JĄ z prologu. Także Welli nie marudź już, tylko ciesz się, że Werner odmieni twoje życie. Swoją droga to kocham Wernera-tyrana. Ciekawe co w niego wstąpiło, że się taki zrobił. Może przygruchał sobie jakąś młodą dziewczynkę :P Rozbawiło mnie to o kryzysie wieku średniego i to, że Neuma niedługo też zacznie tak dziwaczeć :D Biedny Neuma, pewnie w tym momencie poczuł się jak dinozaur.
OdpowiedzUsuńNic jednak ie przebije Sevcia jęczącego, że nie może sobie żony znaleźć <3 Normalnie jak to sobie wyobraziłam, to aż miałam ochotę go uściskać zapewnić, że mu znajdę jakąś fajna, dobrą dziewczynę na żonę. Głowa do góry Sevciu, na pewno się znajdzie jakaś Richarda, która zechce cię poślubić. Poza tym Sevcio chyba jeszcze dość młody jest i po co żony już szuka, nie bierz Sevcio przykładu z nieprzystosowanych do życia ludzi, który się żenią za młodu, bo później trzeba jakieś syberyjskie zsyłki robić.
Demolka obijający poduszkę i chcący przyłożyć Wernerowi :D Swoją drogą jak u niego przerażenie objawia się tak samo jak złość, to to trochę niebezpieczne. Nie mniej jednak kocham go, kocham ich wszystkich, bo są dokładnie tacy, jak ich sobie wyobrażam :D
Nie wiem co mogę więcej powiedzieć, na pewno to, ze chcę już ciąg dalszy, bo nie mogę się doczekać tego Kołobrzegu i spotkania z tajemniczą dziewczyną :D
Welli maruda, załamany Sevcio i Rysio myślący tylko o imprezach :D Aaaaaa kocham ich normalnie.
A no i wzmianka o dziewczynach kwiczących na filmiki Norwegów, Welli ma jakiś kompleks tych Norków normalnie :P Kocham to!!
adwokat rzeszow odszkodowania
OdpowiedzUsuń