28. 12. 2012 r.
Nie wierzę, nie wierzę, nie wierzę! Dostałem powołanie na Zimowe Igrzyska Olimpijskie Młodzieży! Hurra. Już za miesiąc cały świat będzie mówił o mnie! Już widzę te nagłówki: „Niesamowity szesnastolatek deklasuje rywali”. No, dobrze, wiem, że nie mogę się tak nastawiać. Lepiej być przygotowanym na porażkę, ale dawno nie czułem się tak szczęśliwy. Warto było rzucić koszykówkę i kombinację norweską. Skoki narciarskie zbyt wiele by straciły, gdybym ich nie wybrał! Wielki Welli nadchodzi, ha!
12. 01. 2012 r.
Jutro jedziemy do Austrii, bo tam będą rozgrywane zawody. Już nie mogę się doczekać. Jednocześnie strasznie się boję, że zawiodę siebie. Z jednej strony, chciałbym mieć już za sobą te zawody, a z drugiej uciekałbym od nich jak najdłużej. Ale przecież jadę tam bez presji. Nikt tam nie jest znany. Każdy może wygrać. I żeby tylko chłopaki nie znalazły mojego pamiętnika, bo by nazywali mnie dziewczyną z metrem osiemdziesiąt parę wzrostu.
Chyba dzisiaj nie zasnę.
14.01. 2012 r.
No, dobrze, nie wypadło tak jak miało wypaść. Zająłem najbardziej żałosne miejsce, które jest dobrym miejscem, ale zawsze – tym pierwszym przegranym. Czwarte miejsce! I tak poprawiłem swoją pozycję w drugiej serii o jedną. Do tego trzeciego, jakiegoś Japończyka, którego nawet imienia nie umiem wymówić, straciłem jednak sporo, bo aż koło ośmiu punktów. Ale to nic! Geniusz rodzi się powoli! Żartuję, oczywiście. Następnym razem dam z siebie wszystko. Za tydzień konkurs indywidualny, mam nadzieję, że wezmą mnie do drużyny. Nie ma chyba nic piękniejszego niż skoki narciarskie na świecie!
21. 01. 2012 r.
Ha, doczekałem się podium! I to najwyższe miejsce na pudle. Tak, tak, my – Niemcy – wygraliśmy, miotąc następnych Słoweńców o 30 punktów. A to wszystko dzięki Andiemu, który nakosił najwięcej punktów dla teamu! Dobra, kończę, bo jeszcze popadnę w samouwielbienie. Trener powiedział, że jest ze mnie dumny i to dało mi niesamowitego kopa. Nic mnie bardziej nie motywuje od komplementów i świadomości, że cały wysiłek nie idzie na marne. W sumie, to cieszę się jak dziecko i uśmiecham się do mojego złotego medalu.
Z tego wszystkiego zapomniałem o Dniu Babci i wszyscy mieli do mnie żal. Twierdzą, że powinienem zdawać sobie sprawę, że sport to nie wszystko, ale ja się z nimi nie zgadzam. Nic innego nie daje mi takiej radości. Niby chodzę na imprezy i tak dalej, ale to nie jest to samo uczucie pełnej wolności jak stanie na najwyższym stopniu podium. Już się nie mogę doczekać powtórki z rozrywki, więc uznałem, że będę trenował dwa razy ciężej.
18. 02. 2012r.
Co za beznadziejne dwa dni. Moje debiuty w Kontynentalu i od razu taka porażka. Najpierw wczoraj zająłem frajerskie 34. miejsce, a dzisiaj jeszcze gorzej, bo zostałem zdyskwalifikowany. Nic bardziej nie dobija jak taka zła passa. Mam ochotę usiąść i płakać, ale przecież jestem facetem. Chłopaki z Kontynetala mówią, że idą na imprezę. W sumie nie wiem, czy powinienem iść, bo jutro mamy następny konkurs, a poza tym, kto takiego dzieciaka jak ja wpuści do klubu. Ale oni mówią, że z tym to raczej problemu nie ma i że ich tutaj już znają i będą za mnie ręczyć. Kurczę, brzmi fajnie. A laski i tak na mnie nie spojrzą, bo po pierwsze one lecą na ludzi z tytułami, a tylko bym je rozśmieszył tym sukcesikiem z Zimowych Igrzysk Młodzieży. Zresztą, prawdopodobnie będę tam najmłodszy.
19. 01. 2012 r.
Wow, w końcu punktowałem! Byłem 21. - to całkiem nieźle, przynajmniej jak na debiutanta. Wczoraj było beznadziejnie. Co prawda wpuścili mnie do klubu, ale jakoś nie umiałem wczuć się w klimat, więc tylko czekałem, aż któryś z chłopaków będzie tak nawalony, żeby go wziąć pod pachę i stamtąd uciec.
24. 06. 2012 r.
Trochę nudno bez skoków. Całe szczęście niedługo rusza letnia edycja. W domu jakoś się nie układa. Rodzice marudzą, że bujam głową w chmurach, zamiast się uczyć i czepiają się słabszych stopni, a wcale nie mam ich złych. Chris twierdzi, że się zmieniłem i już nie umie ze mną gadać tak jak wcześniej. Ciągle tylko się kłócimy. O duperele. A najbardziej to się wkurza, że wszystkie laski chcą być blisko mnie. Jeśli chodzi o mnie, mógłbym je wszystkie mu oddać. No, dobra, niektóre to są naprawdę fajne... Szkoda tylko, że chcą mnie poznać jako Andreasa – skoczka, a nie jako człowieka. Ale on tego nie kuma i ciągle tylko się wścieka.
10. 08. 2012 r.
W tym Kontynentalu coraz bardziej mi się podoba. Jesteśmy teraz w Kuopio. Trochę zimnawo, ale atmosfera na serio fajna. Poznaję dużo moich idoli z dzieciństwa. Zaliczyłem też wejście smoka – pierwszy mój konkurs i już drugie miejsce! Za osiemnaście dni mam swoje siedemnaste urodziny. Szkoda, że spędzę je w domu. Normalnie bym się cieszył, ale teraz to nie mogę się dogadać z kumplami. A tak to jakbym był na jakimś konkursie, to poszlibyśmy z chłopakami w miasto.
08. 09. 2012 r.
Haha! Wygrałem, wygrałem! Kocham Lillehammer, a Lillehammer kocha mnie. Pokonałem takie gwiazdy jak, dajmy na to, Wolfgang Loitzl. W końcu coś radosnego w tym życiu!
15. 11. 2012 r.
Nie wierzę, nie wierzę! Dostałem powołanie na zawody Pucharu Świata! Uroczyście oświadczam, że kocham Wernera Schustera, który stworzył tym samym lepszy świat. Nie zawiodę go, zobaczycie.
23. 11. 2012 r.
Dzisiaj był konkurs mieszany, więc tylko dwóch facetów było można wziąć do drużyny i wiadomo, że byli ci lepsi, bardziej doświadczeni, więc obejrzałem zawody z trybun. Zajęliśmy czwarte miejsce. Chłopaki z narodowej są naprawdę w porządku. W pokoju jestem z Karlem, on też jest nowy. Ale inni są dla nas otwarci. Zaraz idę na imprezę. Jutro dam popalić, w końcu Lillehammer to moje szczęśliwe miejsce!
24. 11. 2012 r.
Piąąąąąąąąąąąąąąty!
30. 11. 2012 r.
Kocham skoki. Dzisiaj była drużynówka i wygraliśmy, a jak podliczyli indywidualne wyniki, to byłem najlepszy. Nic innego nie jest ważne, tylko moje kochane skokusie.
9. 12. 2012 r.
Zapamiętajcie tę datę, bo to moje pierwsze podium w zawodach tej rangi, co PŚ. Napisałbym coś jeszcze, ale ręce mi drżą z podekscytowania! Mam ochotę krzyczeć z radości! Szkoda tylko, że taki Chris w ogóle mi nawet nie pogratulował. Ja dziękuję za takiego przyjaciela, co nie potrafi się cieszyć z mojego sukcesu. Trochę mi przykro, ale co tam. Idę z chłopakami opijać mój sukces i mam zamiar się nieźle nawalić. Jedną z cech bycia w PŚ jest to, że to cotygodniowa impreza w miejscu, w którym bywasz rzadko, więc możesz robić dosłownie wszystko! Bo jesteś tu co najwyżej parę razy do roku. A dziewczyny same do ciebie się lepią. Nawet nie wiedziałem, że mam takie powodzenie. I to mi się podoba. Nic nie muszę oprócz trenowania. Mogę sobie poznawać kobiety, nie musząc nic obiecywać. Może trochę je wykorzystuję, ale przecież one tego same chcą. Szkoda gadać, idę w miasto. A ci wszyscy pseudoznajomi z Ruhpolding po prostu mi zazdroszczą, bo to co oni nazywają imprezą, to jest po prostu śmieszne.
06. 01. 2013 r.
Jestem wściekły. Oddałem najdłuższy skok konkursu i się wywaliłem. Myślałem, że się popłaczę. A mogło być tak pięknie, a tak fuksem zakwalifikowali mnie do drugiej serii i musiałem się zadowolić jakimś dupnym 19. miejscem. Życie jest czasem okrutne. Ale jak na pierwsze TCS, to 9. miejsce jest w porządku.
25. 01. 2013 r.
Jestem na MŚ Juniorów. Nic mi nie wychodzi ostatnio. Nawet w takich zawodach, gdzie jechałem jako faworyt, a tak to przegrałem z czterema zawodnikami i to jakimiś Polaczynami, o których chyba tylko w Polsce słyszeli. Byłem trzeci po pierwszej serii, a potem skopałem. Niby nie jest źle, a jednak czuję niedosyt. Mam dość wszystkiego. Teraz będą zawody na mamutach, więc Schuster kazał mi siedzieć w domu. Super, bo na samą myśl o powrocie do Ruhpolding robi mi się niedobrze.
28. 08. 2013r.
Teraz to już jestem dorosły i mogę robić wszystko! Nikt nie będzie robił mi łaski, kupując mi wódkę, mogę to robić sam. Dziewczyny nie będą kręciły nosem, że jestem nieletni i już nie będą mnie pieszczotliwie przezywać „dzidziusiem” (choć, muszę przyznać, niektóre robiły to w bardzo seksowny sposób, zmiękczając to „i”...). Od dziś jestem poważny i basta. Założyłem się z Freitagiem, że wyrwę dzisiaj więcej dup niż on. Jego niedoczekanie, Welli is coming, girls!
23. 01. 2014 r.
Nie rozumiem, co takiego dziewczyny widzą w Norwegach i czemu nie podoba się im to, że jestem Niemcem. U mnie wciąż trwa sielanka. Skoki idą w miarę, jestem wolny i jak zdam w końcu maturę, to mi nie będą srać rodzice o wykształceniu. Teraz liczą się tylko skoki.
Nie wierzę, nie wierzę, nie wierzę! Dostałem powołanie na Zimowe Igrzyska Olimpijskie Młodzieży! Hurra. Już za miesiąc cały świat będzie mówił o mnie! Już widzę te nagłówki: „Niesamowity szesnastolatek deklasuje rywali”. No, dobrze, wiem, że nie mogę się tak nastawiać. Lepiej być przygotowanym na porażkę, ale dawno nie czułem się tak szczęśliwy. Warto było rzucić koszykówkę i kombinację norweską. Skoki narciarskie zbyt wiele by straciły, gdybym ich nie wybrał! Wielki Welli nadchodzi, ha!
12. 01. 2012 r.
Jutro jedziemy do Austrii, bo tam będą rozgrywane zawody. Już nie mogę się doczekać. Jednocześnie strasznie się boję, że zawiodę siebie. Z jednej strony, chciałbym mieć już za sobą te zawody, a z drugiej uciekałbym od nich jak najdłużej. Ale przecież jadę tam bez presji. Nikt tam nie jest znany. Każdy może wygrać. I żeby tylko chłopaki nie znalazły mojego pamiętnika, bo by nazywali mnie dziewczyną z metrem osiemdziesiąt parę wzrostu.
Chyba dzisiaj nie zasnę.
14.01. 2012 r.
No, dobrze, nie wypadło tak jak miało wypaść. Zająłem najbardziej żałosne miejsce, które jest dobrym miejscem, ale zawsze – tym pierwszym przegranym. Czwarte miejsce! I tak poprawiłem swoją pozycję w drugiej serii o jedną. Do tego trzeciego, jakiegoś Japończyka, którego nawet imienia nie umiem wymówić, straciłem jednak sporo, bo aż koło ośmiu punktów. Ale to nic! Geniusz rodzi się powoli! Żartuję, oczywiście. Następnym razem dam z siebie wszystko. Za tydzień konkurs indywidualny, mam nadzieję, że wezmą mnie do drużyny. Nie ma chyba nic piękniejszego niż skoki narciarskie na świecie!
21. 01. 2012 r.
Ha, doczekałem się podium! I to najwyższe miejsce na pudle. Tak, tak, my – Niemcy – wygraliśmy, miotąc następnych Słoweńców o 30 punktów. A to wszystko dzięki Andiemu, który nakosił najwięcej punktów dla teamu! Dobra, kończę, bo jeszcze popadnę w samouwielbienie. Trener powiedział, że jest ze mnie dumny i to dało mi niesamowitego kopa. Nic mnie bardziej nie motywuje od komplementów i świadomości, że cały wysiłek nie idzie na marne. W sumie, to cieszę się jak dziecko i uśmiecham się do mojego złotego medalu.
Z tego wszystkiego zapomniałem o Dniu Babci i wszyscy mieli do mnie żal. Twierdzą, że powinienem zdawać sobie sprawę, że sport to nie wszystko, ale ja się z nimi nie zgadzam. Nic innego nie daje mi takiej radości. Niby chodzę na imprezy i tak dalej, ale to nie jest to samo uczucie pełnej wolności jak stanie na najwyższym stopniu podium. Już się nie mogę doczekać powtórki z rozrywki, więc uznałem, że będę trenował dwa razy ciężej.
18. 02. 2012r.
Co za beznadziejne dwa dni. Moje debiuty w Kontynentalu i od razu taka porażka. Najpierw wczoraj zająłem frajerskie 34. miejsce, a dzisiaj jeszcze gorzej, bo zostałem zdyskwalifikowany. Nic bardziej nie dobija jak taka zła passa. Mam ochotę usiąść i płakać, ale przecież jestem facetem. Chłopaki z Kontynetala mówią, że idą na imprezę. W sumie nie wiem, czy powinienem iść, bo jutro mamy następny konkurs, a poza tym, kto takiego dzieciaka jak ja wpuści do klubu. Ale oni mówią, że z tym to raczej problemu nie ma i że ich tutaj już znają i będą za mnie ręczyć. Kurczę, brzmi fajnie. A laski i tak na mnie nie spojrzą, bo po pierwsze one lecą na ludzi z tytułami, a tylko bym je rozśmieszył tym sukcesikiem z Zimowych Igrzysk Młodzieży. Zresztą, prawdopodobnie będę tam najmłodszy.
19. 01. 2012 r.
Wow, w końcu punktowałem! Byłem 21. - to całkiem nieźle, przynajmniej jak na debiutanta. Wczoraj było beznadziejnie. Co prawda wpuścili mnie do klubu, ale jakoś nie umiałem wczuć się w klimat, więc tylko czekałem, aż któryś z chłopaków będzie tak nawalony, żeby go wziąć pod pachę i stamtąd uciec.
24. 06. 2012 r.
Trochę nudno bez skoków. Całe szczęście niedługo rusza letnia edycja. W domu jakoś się nie układa. Rodzice marudzą, że bujam głową w chmurach, zamiast się uczyć i czepiają się słabszych stopni, a wcale nie mam ich złych. Chris twierdzi, że się zmieniłem i już nie umie ze mną gadać tak jak wcześniej. Ciągle tylko się kłócimy. O duperele. A najbardziej to się wkurza, że wszystkie laski chcą być blisko mnie. Jeśli chodzi o mnie, mógłbym je wszystkie mu oddać. No, dobra, niektóre to są naprawdę fajne... Szkoda tylko, że chcą mnie poznać jako Andreasa – skoczka, a nie jako człowieka. Ale on tego nie kuma i ciągle tylko się wścieka.
10. 08. 2012 r.
W tym Kontynentalu coraz bardziej mi się podoba. Jesteśmy teraz w Kuopio. Trochę zimnawo, ale atmosfera na serio fajna. Poznaję dużo moich idoli z dzieciństwa. Zaliczyłem też wejście smoka – pierwszy mój konkurs i już drugie miejsce! Za osiemnaście dni mam swoje siedemnaste urodziny. Szkoda, że spędzę je w domu. Normalnie bym się cieszył, ale teraz to nie mogę się dogadać z kumplami. A tak to jakbym był na jakimś konkursie, to poszlibyśmy z chłopakami w miasto.
08. 09. 2012 r.
Haha! Wygrałem, wygrałem! Kocham Lillehammer, a Lillehammer kocha mnie. Pokonałem takie gwiazdy jak, dajmy na to, Wolfgang Loitzl. W końcu coś radosnego w tym życiu!
15. 11. 2012 r.
Nie wierzę, nie wierzę! Dostałem powołanie na zawody Pucharu Świata! Uroczyście oświadczam, że kocham Wernera Schustera, który stworzył tym samym lepszy świat. Nie zawiodę go, zobaczycie.
23. 11. 2012 r.
Dzisiaj był konkurs mieszany, więc tylko dwóch facetów było można wziąć do drużyny i wiadomo, że byli ci lepsi, bardziej doświadczeni, więc obejrzałem zawody z trybun. Zajęliśmy czwarte miejsce. Chłopaki z narodowej są naprawdę w porządku. W pokoju jestem z Karlem, on też jest nowy. Ale inni są dla nas otwarci. Zaraz idę na imprezę. Jutro dam popalić, w końcu Lillehammer to moje szczęśliwe miejsce!
24. 11. 2012 r.
Piąąąąąąąąąąąąąąty!
30. 11. 2012 r.
Kocham skoki. Dzisiaj była drużynówka i wygraliśmy, a jak podliczyli indywidualne wyniki, to byłem najlepszy. Nic innego nie jest ważne, tylko moje kochane skokusie.
9. 12. 2012 r.
Zapamiętajcie tę datę, bo to moje pierwsze podium w zawodach tej rangi, co PŚ. Napisałbym coś jeszcze, ale ręce mi drżą z podekscytowania! Mam ochotę krzyczeć z radości! Szkoda tylko, że taki Chris w ogóle mi nawet nie pogratulował. Ja dziękuję za takiego przyjaciela, co nie potrafi się cieszyć z mojego sukcesu. Trochę mi przykro, ale co tam. Idę z chłopakami opijać mój sukces i mam zamiar się nieźle nawalić. Jedną z cech bycia w PŚ jest to, że to cotygodniowa impreza w miejscu, w którym bywasz rzadko, więc możesz robić dosłownie wszystko! Bo jesteś tu co najwyżej parę razy do roku. A dziewczyny same do ciebie się lepią. Nawet nie wiedziałem, że mam takie powodzenie. I to mi się podoba. Nic nie muszę oprócz trenowania. Mogę sobie poznawać kobiety, nie musząc nic obiecywać. Może trochę je wykorzystuję, ale przecież one tego same chcą. Szkoda gadać, idę w miasto. A ci wszyscy pseudoznajomi z Ruhpolding po prostu mi zazdroszczą, bo to co oni nazywają imprezą, to jest po prostu śmieszne.
06. 01. 2013 r.
Jestem wściekły. Oddałem najdłuższy skok konkursu i się wywaliłem. Myślałem, że się popłaczę. A mogło być tak pięknie, a tak fuksem zakwalifikowali mnie do drugiej serii i musiałem się zadowolić jakimś dupnym 19. miejscem. Życie jest czasem okrutne. Ale jak na pierwsze TCS, to 9. miejsce jest w porządku.
25. 01. 2013 r.
Jestem na MŚ Juniorów. Nic mi nie wychodzi ostatnio. Nawet w takich zawodach, gdzie jechałem jako faworyt, a tak to przegrałem z czterema zawodnikami i to jakimiś Polaczynami, o których chyba tylko w Polsce słyszeli. Byłem trzeci po pierwszej serii, a potem skopałem. Niby nie jest źle, a jednak czuję niedosyt. Mam dość wszystkiego. Teraz będą zawody na mamutach, więc Schuster kazał mi siedzieć w domu. Super, bo na samą myśl o powrocie do Ruhpolding robi mi się niedobrze.
28. 08. 2013r.
Teraz to już jestem dorosły i mogę robić wszystko! Nikt nie będzie robił mi łaski, kupując mi wódkę, mogę to robić sam. Dziewczyny nie będą kręciły nosem, że jestem nieletni i już nie będą mnie pieszczotliwie przezywać „dzidziusiem” (choć, muszę przyznać, niektóre robiły to w bardzo seksowny sposób, zmiękczając to „i”...). Od dziś jestem poważny i basta. Założyłem się z Freitagiem, że wyrwę dzisiaj więcej dup niż on. Jego niedoczekanie, Welli is coming, girls!
23. 01. 2014 r.
Nie rozumiem, co takiego dziewczyny widzą w Norwegach i czemu nie podoba się im to, że jestem Niemcem. U mnie wciąż trwa sielanka. Skoki idą w miarę, jestem wolny i jak zdam w końcu maturę, to mi nie będą srać rodzice o wykształceniu. Teraz liczą się tylko skoki.
Jak już mówiłam w komentarzu - Welli mnie bardziej rozbawił, niż rozczulił. Choć ten kawałek z płakaniem, a raczej prawie płakaniem (akurat Welli, akurat - rozryczałeś się jak dzidziuśśśśś) był słodki. Tak samo jak wpis z MŚJ, bo ja dokładnie tak samo odebrałam jego występy tam - poza lekceważeniem Polaków. Wstydź się Welli, wstydź. Tak na Klimka? Pfffff - nie mniej jednak jego MŚJ były dla mnie porażką.
OdpowiedzUsuńJak widać Welliemu co nieco sukces zamieszał w głowie, z wpisu na wpis robił się bardziej zarozumiały, a tym zakładem z Rysiem (hahahaaa, widzę, że moja uwaga na temat rozrywkowości Rysia się przyjęła) naprawdę przesadził. 'Welli is coming, girls' zabiłeś mnie Welli! No jak widać same skoki już nie są dla niego takie najważniejsze, ale to może zwyczajna kolej rzeczy kiedy chłopiec dorasta i odkrywa inne pokusy. No ale podobało mi się to jego wcześniejsze 'skoki to cały mój świat', teraz skoki to też wypady w miasto, wykorzystywanie fanek - nieładnie Welli! - i alkohol. Sam mogę sobie kupić wódkę - hahahaaaaa, Welli jesteś mistrz, chociaż nie, uwaga o tym kręceniu nosem na nieletność przez dziewczyny była jeszcze lepsza!
W sumie to fajnie pokazałaś ten jego pamiętnik, bo sam pomysł pisania pamiętnika przez faceta wydawał się szalony, ale jak czytałam te wpisy to aż się czuło, że to jednak chłopak pisze. Dziewczyny bywają bardziej dokładne i wylewne, a Welli po prostu mistrz :D W dodatku co nieco zarozumiały mistrz.
Czekaj Weli, mogę Ci powiedzieć co dziewczyny widzą w Norwegach :P A i zastanawia mnie czy ci znajomi i rodzina naprawdę tak go olali, jak to on odbiera, czy to jednak on się już postarał, żeby tak było. Obawiam się, że to jednak po części jego wina, bo nie da się ukryć, że naprawdę się bardzo zmienił przez ten opisywany okres. Choć leciutko zapatrzony w siebie był już od początku. Jednak fakt, ze stał się gwiazdą skoków sprawiło, że dawni przyjaciele stali się dla niego nieciekawi i tacy maluczcy. Nikt nie lubi być tak traktowany.
To teraz jestem jeszcze bardziej ciekawa udziału w tym wszystkim tej dziewczyny z prologu.Czas ujarzmić Welliego :P