3 - Brakuje mu tylko lornetki.

5. 06. 2014 r.

Dzisiaj koło południa przyjechaliśmy do Kolbergu. Nie umiem nauczyć się polskiej nazwy tego miasta! Cały czas pada i jest dość chłodno. Co dziwne, nie za wiele osób nas poznaje. Myślałem, że w Polsce skoki są jednak bardzo popularne i nie pozostaniemy tacy incognito.

Jak się okazało, doba hotelowa zaczyna się dopiero o czternastej, więc musieliśmy czekać, zanim pokoje zostaną do końca posprzątane. Siedzieliśmy w dość przyjemnym hallu wśród naszych wszystkich bagaży i Werner tylko się wkurzał, że znowu marudzimy. Oglądaliśmy polską telewizję informacyjną, Freitag rozwodził się nad tym, że dzisiaj ma zamiar się urżnąć w trupa i zarządził losowanie, który będzie trzeźwy, żeby pilnować klucza od hotelu, a Wank go oświecał, że można przecież zostawić takowy w portierni. Kiedy tak sobie gaworzyli, do wcześniej wspomnianej portierni podeszła długonoga farbowana ruda dziewczyna. Mogła mieć, nie wiem, z 24 lata, miała na sobie bardzo krótką spódniczkę i w ogóle nie wyglądała na zmarzniętą. To wystarczyło, żeby chłopaki zapomnieli o bożym świecie i patrzyli tylko na nią, czy też na jej długie nogi lub obfity biust. Uśmiechała się zalotnie do młodego chłopaka z ochrony, zarzucając do tyłu swoje długie włosy. W sumie patrzyłem na nią tylko dlatego, że wszyscy na nią spoglądali. Miała dość denerwujący głośny śmiech i widać było, że lubi robić koło siebie szum i że to ona musi być zawsze w centrum uwagi.
- Andi, chłopie – usłyszałem szept Freunda – chyba się zakochałem.
- Przecież jej nawet nie znasz – mruknąłem – zresztą, chyba nie tylko ty masz na nią ochotę.
- No ba! A ty może nie? Młody, przypatrz się jej tylko... Te zęby... To spojrzenie... - chcąc zrobić przyjemność Severinowi, popatrzyłem w jej kierunku, a wtedy naprawdę doznałem olśnienia.
Poczułem, że robi mi się gorąco i chyba nawet się zarumieniłem. Do budynku weszła niska kobieta. Była przeraźliwie blada, a jej długie, jasne włosy, tylko to podkreślały. Jej kurtka, całe ubranie, cała ona, była przemoknięta, ale nie wydawała się być zła na pogodę jak inni. Uśmiechnęła się do rudej i coś do niej zagadała. To nie piękność, ale ma coś takiego w sobie, że aż otworzyłem usta z wrażenia. Tak dumnej kobiety dawno nie widziałem. Wyglądała na ułożoną i w żadnym wypadku pragnącą poklasku, ale była w każdym swoim ruchu wytworna. Wszystko robiła powoli. Podpisywała jakiś papier, odgarniała niemal białe włosy i nawet uśmiechała się powoli. Odbierała klucz i szukała czegoś w torebce, będąc jednocześnie niesamowicie spokojną. Miałem wrażenie, że to osoba, która nigdy się nie denerwuje. Skurczyłem się, chociaż i tak byłem pewien, że ona nawet mnie nie zauważy. Wydawało się, że zajmuje całą przestrzeń, jaka była w tym pomieszczeniu. To chyba nie anioł, pomyślałem. Zresztą, od początku czułem, że to pozory, że w duszy ma zupełnie coś innego. Odpowiadała rudej jakby od niechcenia. Z rozleniwieniem drapała się po głowie i sprawdzała godzinę na zegarku. Spojrzała na jakieś dokumenty, który podał jej portier. I wtedy kompletnie mnie zaskoczyła, bo wciąż z tym swoim rozmarzonym wyrazem twarzy, utkwiła wzrok prosto w nas. Żaden z chłopaków chyba tego nie zauważył, bo wciąż wgapiali się głupkowato w tyłek tamtej drugiej. Może dlatego jej wzrok spotkał się z moim. Może to trwało sekundę, ale ja dokładnie zapamiętałem, że ma szalenie jasne niebieskie oczy. Wydawało mi się, że nic nie przedstawiają, jednocześnie jakby mówiły wszystko. Tajemnicze płomyki zabłysnęły jej w oczach, kiedy na mnie spojrzała, a ja poczułem, jakbym został porażony prądem. Chciałem patrzeć w jej oczy jeszcze i jeszcze, ale ona tylko się do mnie uśmiechnęła i odwróciła wzrok. Po chwili przeszła koło nas, a ja mogłem zobaczyć, jak przyklejona przez deszcz do ciała koszula podkreśla jej idealną sylwetkę. Kroczyła powoli i dumnie, jakby nie musiała się spieszyć. Jakby to czas czekał na nią. Dopiero po chwili zauważyłem, że koło niej idzie ruda. Kiedy mijała mnie, myślałem, że chociaż zerknie na mnie. Ale ona nawet na mnie nie spojrzała. Po prostu przeszła, jakby w ogóle mnie nie widziała i zniknęła za drzwiami.
- Niesamowita, co nie? - jakby ze snu wyrwało mnie pytanie Severina.
- Taaak... - odpowiedziałem głupkowato, a dopiero zorientowałem się, że mówi o rudej. Chwilę potem przyszedł Schuster i oznajmił, że pokoje są już gotowe.



Po obiedzie Werner kazał nam się zebrać w jednym miejscu i już wiedziałem, że to o niczym dobrym nie świadczy. Kiedy przybył i sam mistrz, wszystkim nam opadły szczęki ze zdziwienia. Przyodział się w lekką koszulę i spodenki moro, jakby wybierał się na safari. Wyglądał na bardzo zadowolonego z siebie.
- Chryste, brakuje mu tylko lornetki – szepnął Wank i wszyscy parsknęliśmy śmiechem.
- Jest i ona! - krzyknął Schuster na widok kobiety koło czterdziestki i podbiegł do niej się przywitać – Chciałbym wam przedstawić panią Laurę Hrynceiwcz, uroczą panią właścicielkę tego ośrodka, a prywatnie moją dobrą znajomą sprzed lat.

Jestem ciekaw, po jakiemu oni się dogadują, skoro ta Laura nie wyglądała na osobę mówiącą po niemiecku, a angielski trenera też wymagał wiele do życzenia. Chyba, że znał polski, o czym nikomu nie było wiadomo. Zaraz jednak pożałowałem tych docinków, jakie wytworzyły się w mojej głowie.
- Zaraz poznacie swoją panią przewodnik, panią Aurelię – powiedziała okropnym niemieckim urocza pani właścicielka – która pokaże wam jak, gdzie trafić. Trochę ekscentryczna z niej dziewczyna. Nie moglibyśmy pozwolić przecież, żeby tacy goście się pogubili w mieście. Zresztą, pan Schuster wykupił pakiet zwiedzania miasta...
- Zwiedzanie?! - nigdy nie widziałem tak bladego Freitaga, przysięgam. Nawet przed mistrzostwami świata nie był tak zdenerwowany, żeby być białym jak ściana.
- Jak ona się w ogóle nazywa? - mruknąłem – Au...Au... Aelia? Aelia? - zacząłem się wygłupiać, co bardzo podobało się Richiemu.
- Aurelia – usłyszałem za sobą delikatny kobiecy głos – Aurelia Selke. To chyba nie przekracza twoich umiejętności? - zapytała zaczepnie – Chyba, że za dobrze cię oceniłam. - dodała ciszej.

Kiedy przechodziła koło mnie, poczułem woń arbuzowego szamponu, a gdy otarła się o mnie, mijając naszą grupkę, czułem, że nie powiedziałbym nic inteligentnego. To była ta sama kobieta, którą obserwowałem zaraz po przyjeździe. Zapamiętałem to wszystko, jakbym miał być potem z tego odpytany. Nie słuchałem do końca co mówi, patrzyłem tylko na jej usta i starałem uchwycić jej wzrok, ale ona nie patrzyła w moim kierunku.