4 - To jest inny świat.

05. 06. 2014 r.
Siedzieliśmy potem u nas w pokoju. Jak to zwykle bywa, przydzieli mi pokój z Freundem, co akurat lubię, bo oprócz tego, że miewa czasem Weltschmerz, można z gościem pogadać na wszystkie tematy. Schuster oczywiście gdzieś zniknął, za pewne biegał za panią właścicielką. Ciekaw jestem, gdzie on ją poznał. Przecież za czasów, gdy on był jeszcze skoczkiem, to w Polsce nawet nie rozgrywali konkursów. Chłopakom też to nie dawało spokoju.
- To, że w Polsce nie było konkursów, nic nie znaczy – dowodził Wank – z tego zadupia bliżej chyba nawet do Czech niż Zakopanego.
- To nie takie znowu zadupie – mruknął Freund – całkiem duże miasto. Cholera, czuję się tutaj jak na kolonii...
- Nieważne... Od początku czułem, że za tą jego zmianą stoi kobieta – twierdził Freitag – chociaż myślałem, że będzie młodsza i ładniejsza.
- Nie jest taka zła, na te swoje czterdzieści latek...
- Czterdziestolatki potrafią być bardziej pociągające niż nastolatki! - ryknął Neuma, który był już po paru piwach. Twierdził, że na tych wczasach Schustera prędzej popadnie w alkoholizm niż w optymizm i na pierwszy wieczór kupił sobie skrzynkę piwa. W lodówce chłodził sobie wódkę, ale wątpię, żeby był w stanie ją otworzyć. Chociaż w tym względzie potrafił zaskoczyć, trzeba mu przyznać.
- Chyba normalniejsze jest to, że ogląda się za takimi paniami Laurami, niż jakby się oglądał za dwudziestolatkami – podsumował Wank i odetchnął z ulgą, że aż tak źle z Wernerem nie jest, jak przypuszczaliśmy jeszcze dziesięć dni temu.
- Nawet jakbym miał już tę czterdziestkę – zawyrokował Geiger – to bym wolał od uroczej pani właścicielki tę rudą, co jak czekaliśmy na pokoje się kręciła po hotelu.
- Tak, tak, tak – ochoczo podjął Severin (co mnie w ogóle nie zdziwiło) – taką, to bym na miejscu, normalnie... Ona chyba jest jakąś przewodniczką czy kimś, bo widziałem jak gadała z tą naszą...
- Aelia też jest dobra dupa – stwierdził Freitag. Przyznam, że trochę nerwowo zareagowałem, więc wziąłem bardzo duży łyk piwa, żeby zakryć zmieszanie – może lepsza niż ta ruda.
- Czy ja wiem, taka niewyróżniająca się – mruczał Freund, niezadowolony, że zeszliśmy z jego ulubionego tematu na inny – ładna, ale nie olśniewająca.
- Powiedziałbym, że jest odwrotnie – ciągnął Richard. Zawsze jak sobie wypije to chrzani farmazony o kobietach, jakby był niesamowicie doświadczony – takie chłodne i niby zdystansowane są lepsze od tych takich seksbomb.
- Chyba masz jakieś klapki na oczach – odezwał się Geiger – wszyscy to potwierdzą. Ruda sto razy lepsza! A ta nasza to wygląda mi na sukę, jakich mało.
- Zdystansowana a suka to różnica! - wymsknęło mi się. Wszyscy na mnie spojrzeli, nawet Neuma swoim zamglonym już wzrokiem.
- No, właśnie – podjął zaraz Richie – Wellinger, coś ty taki małomówny dzisiaj? Dupeczki zawsze były twoim ulubionym tematem! Chociaż widziałem, jak ci dzisiaj ciekła ślina jak patrzyłeś na Aelię.
- Wcale nie!
- Już nie udawaj świętoszka, wszyscy cię tutaj znamy – uwziął się na mnie Wank – masz na nią ochotę!
- Jej się nie da wyrwać – uciąłem. Wiedziałem, na co się zanosi, więc chciałem od tego uciec jak najszybciej.
- Nie spróbujesz, to się nie dowiesz. Co z ciebie za facet, skoro nie chcesz zawalczyć o laskę.
- Jak taki mądry, to sam ją wyrwij. Założę się, że sprowadzi cię na ziemię jednym spojrzeniem.
- Racja, wygląda na taką, co prędzej by z takim Schusterem poszła na całość.
- Chłopaki, zamiast się kłócić, lepiej idźmy już w to miasto, tam sobie jakieś laski znajdziecie – trzeźwo, jak na swój stan, zauważył Michael i wstał, żeby poprawić swoją fryzurę – widzieliście gdzieś mój żel do włosów?
- Coś ty, zgłupiał? Żel do włosów wyszedł z mody jakieś dziesięć lat temu.
- Wellinger, dziesięć lat temu srałeś w pieluchy, więc mi tutaj takich tekstów nie wal – mruczał Neuma, a reszta turlała się ze śmiechu.
- Zobaczycie, wyrwę ją – nie odczepił się od Aurelii Richard – idziecie o zakład?
- Lepiej się nie zakładaj – wydusił z siebie Wank – bo byś musiał dom sprzedać, jak przegrasz.

Prawdopodobnie doszłoby do przyjacielskiej bójki pomiędzy nami, Freitag krzyczał, że my jesteśmy słabeusze, że on „przygrucha sobie tę dziunię”, gdyby ktoś nie zapukał do drzwi. Gdy po chwili się otworzyły, stanęła w nich ów „dziunia”, która obdarzyła nas lekkim uśmiechem. Chyba różniła się od rudej tym, że była niesamowicie naturalna.
- Cześć – rzuciła – szukałam was po całym hotelu. Zresztą waszego trenera też nie mogłam nigdzie znaleźć – po tych słowach po naszej grupie przebiegł cichy rechot.
- A po co ci Schuster? - zapytał pociągającym (chyba tylko według niego) głosem Richard – możesz dołączyć się do nas, z nami się nie znudzisz.
- Kusząca propozycja – odpowiedziała rozbawiona – ale dzisiaj raczej nie skorzystam. Wybieracie się gdzieś? - zapytała. Miałem wrażenie, że każdego taksuje wzrokiem i przydziela do pewnej kategorii. Chyba zaczynało mi przechodzić pierwsze zauroczenie. A może to przez słowa Karla, że wygląda na sukę.
- Tak, wybieramy się na miasto – rozleniwionym głosem powiedział Neuma, wciąż wpatrując się w lustro.
- Chodź z nami, a nie pożałujesz – dodał Richard, uśmiechając się półgębkiem.
- Ja jednak podziękuję – odpowiedziała, patrząc prosto na Freitaga – może innym razem. Mam trochę pracy. Zresztą przyszłam wam powiedzieć, że w tym hotelu istnieją pewne zasady.
- Mówiłem, jak na kolonii... - mruknął Freund.
- O, nie zmuszajcie mnie, żebym was traktowała jak dzieci na koloniach – odparła zniecierpliwiona – chociaż, niektórzy tu są prawie dziećmi – powiedziała, z lekkim uśmieszkiem, ale nawet na mnie nie spojrzała. Oczywiście, Richard zaśmiał się najgłośniej. Poczułem, że coś we mnie się kotłuje. Będzie sobie robić ze mnie żarty, tylko dlatego, że w metryce mam dziewiętnaście lat!
- Ale wszyscy są dorośli – powiedziałem.
- Przyszłam, żeby wam powiedzieć, że nie możecie zapraszać tutaj gości bez pozwolenia właściciela. Chyba rozumiecie, co mam na myśli.
- Nie, powiedz nam – wymsknęło mi się i wtedy spojrzała na mnie wściekle. Iskierki zażenowania i złości mieniły jej się w oczach, ale po chwili rozluźniła się i tylko się uśmiechnęła.
- Każdą osobę, którą przyprowadzicie, musicie zameldować. Takie są zasady. Żadnych dup i skandali. Teraz już rozumiesz, czy mam wyjaśnić jeszcze przejrzyściej? - kiedy na mnie patrzyła, musiała zadzierać głowę, bo była niziutka. Strasznie wkurzył mnie ten jej ton. Takie małe coś, chudziutkie, że podmuch wiatru mógłby ją zdmuchnąć, będzie mi wchodzić na głowę. W wyobraźni odpyskiwałem jej, ale w rzeczywistości tylko mocniej zacisnąłem rękę na puszce piwa. Zachowywała się jak niezaspokojona jędza.
- Czyli, teoretycznie, noce możemy jedynie spędzać z paniami z personelu? - zapytał Freitag niczym casanova i wtedy zapadła cisza. Wydawało mi się, że Aurelia lekko się zarumieniła, ale ona z całym tym swoim spokojem powoli przeniosła wzrok ze mnie na Richiego.
- Tak – odpowiedziała i nagle roześmiała się szczerze – teoretycznie. Wybieracie się do klubów?
- Yhym – mruknął Freund, depcząc chyba dziesiątą puszkę piwa.
- Jako że jestem waszą przewodniczką, powiem w tajemnicy, że w tym mieście panują takie zasady, że wpuszczają od dwudziestego pierwszego roku życia.
- Wpuszczali mnie jak miałem siedemnaście! - ryknąłem. Przyczepiła się do mnie!
- Ale tu jest Kołobrzeg. Tu jest morze, tutaj ludzie nie interesują się skokami na tyle, żeby wiedzieć, że jesteś znany. Tutaj jesteś incognito. To jest inny świat.
- Dzięki za info – mruknąłem.
- Ale są inne atrakcje. Świat nie ogranicza się do imprez!
- Nie? - to chyba był Geiger. Byłem za bardzo wkurzony, żeby to ogarnąć. W paru chwilach to całe zauroczenie zmieniło się w złość. Ale nadal mnie pociągała, nawet jak nazywała mnie dzieciakiem. Miałem ochotę jej pokazać, że się myli. Że źle nas ocenia. Chciałem się zemścić z te wszystkie docinki. Byłem chwilę romantykiem, ale koniec z tym!
- No, to chyba na tyle. Lecę. Do jutra! - stałem najbliżej drzwi, więc musiała koło mnie przejść. Gdy wychodziła, rzuciła mi długie spojrzenie.
- Oj, nie dąsaj się tak – szepnęła do mnie – tak tylko się z tobą droczę. Ale kluby serio są od dwadzieścia jeden – wyszła, a o jej obecności świadczył tylko zapach arbuzowego szamponu.


- Co ci powiedziała? - zapytał Richard od razu, jak się zamknęły za nią drzwi – widziałem, że coś ci szeptała do ucha!
- Do ucha? Zważając na fakt, że jestem od niej wyższy jakieś trzy głowy, to mogła mówić jedynie do mojej klaty – odparłem.
- Lecisz na nią! Jakby ktoś inny tak powiedział, już dawno byś coś odpyskował. Nie udawaj dżentelmena.
- Dobra, Freitag – uciąłem – wchodzę w ten zakład. Który pierwszy wyląduje z nią w łóżku. O męski honor.
- W końcu jakiś mężczyzna się znalazł w tej ekipie – odparł uradowany Richard – Neumayer, przecinaj, jesteś tu najstarszy. Szkoda, Welli, że już przegrałeś.


W sumie jeszcze nie wiem, jak mam zamiar wygrać ten zakład, ale go nie przegram. Może zacznie się tutaj coś dziać, bo na razie to najgorsze wakacje mojego życia.